Gisteren betoogde ik dat de toestand in Israël totaal onaanvaardbaar is.
Maar is er een oplossing ?
De internationale gemeenschap stelt al jaren het twee-staten concept voor. De Oslo akkoorden van 1993, 1994, 1995, waren een aanzet in die richting. Maar die akkoorden zijn nooit realiteit geworden.
Voor de twee-staten oplossing moeten de Palestijnen aanvaarden dat ze niet heel Palestina kunnen terug winnen. De Joden moeten aanvaarden dat ze niet heel Palestina kunnen innemen.
Dat kan niet gebeuren zolang beide kampen niet hun nazi’s buiten zwieren.
De kans dat dat gebeurt is quasi onbestaande want
zowel in de Arabische islam als in het Jodendom ligt een vorm van nazisme aan de basis van hun mensbeeld en cultuur.
Laat me nazisme hier bondig bepalen als gekenmerkt door twee elementen: racisme en een vorm van imperialisme. Ik gebruik beide termen in een brede betekenis.
Het woord racisme is bij de islam niet heel correct, want de islam sluit geen mensen van een ander ras uit. Maar de islam sluit wel anderen dan gelovigen uit. Om het eenvoudig duidelijk te maken: een moslima mag enkel huwen met een moslim. De uitsluiting gebeurt niet op basis van ras, maar op basis van geloof. Het blijft wel een uitsluiting.
Het argument dat er zoveel islams zijn als er moslims zijn is leugenachtig. De mensen die dit argumenteren, moeten dan ook maar zeggen dat er zoveel nazismes zijn als er nazi’s zijn. Dat een Patrick Loobuyck dit verkondigt is een schande voor de mensensoort filosoof, of gewoon voor de intellectueel.
Ja natuurlijk zijn er zoveel belevingen van islam en nazisme als er moslims en nazi’s zijn. Maar dat verandert niets aan het feit dat er een islam doctrine of islam ideologie is, en zeker in de Arabische wereld wordt die doctrine volop toegepast op statelijk niveau.
Vanuit die doctrine krijgt de moslim het recht en zelfs de plicht om zich superieur te voelen aan niet-moslims en hen de moslimbeschaving op te leggen.
Bij de islam is het opleggen van de eigen beschaving niet ruimte gebonden. Moslims zijn er niet op uit om een eigen land te bezitten. Ze willen de hele wereld bezitten.
Daarmee onderscheiden ze zich van de Joden die hun aanspraken beperken tot één streek: het Israël van de bijbel.
Wie de “geschiedenis” van het Joodse volk in de bijbel bekijkt, ziet dat het driemaal de landstreek Palestina heeft ingenomen. Eerst door Abraham, later onder Mozes (ruwweg). En opnieuw dus door de stichting van de staat Israël. Telkens zijn de toenmalige bewoners van dat land “verdreven”.
Uiteraard is het Jodendom racistisch. Als je bedenkt dat de Joden sinds het jaar 70 in de diaspora – verspreid over de wereld – hebben geleefd en toch nog een eigen ras vormen, is dat racisme overduidelijk. Of nog; je bent Jood omdat je geboren bent uit Joden en dat houden ze in stand.
Tenslotte beschouwen de Joden zich als het uitverkoren volk van Jahweh. Dat betekent dat ze zich superieur voelen, al zeker aan de Arabieren. En nee, ik heb nu niet gezegd dat elke Jood een meerderwaardigheidscomplex heeft.
Nu zijn wij allemaal – als je ver genoeg terugkijkt – wel ooit geboren uit een bepaald ras, en hebben onze voorvaderen allemaal wel ooit land bezet.
Maar bij het Jodendom en de islam is dat oorspronkelijke racisme, dat gevoelen van superioriteit en dat cultiveren van het recht op een landstreek in stand gehouden door de religieuze factor. En het is juist dat religieuze dat het onmogelijk maakt om zich los te maken van dat verre verleden. Jahweh en Allah zijn mekaar waard als waardeloze goden.
Het christendom heeft zich vanaf het begin door de boodschap van Jezus los gemaakt van ras, superioriteit en recht op land, en onderscheidt zich daarmee fundamenteel van Jodendom en islam.
En neen, er zijn niet zoveel christendommen als er christenen zijn, maar het is natuurlijk wel zo dat er zoveel belevingen van het christendom zijn als er christenen zijn en nogal wat christenen hebben in naam van God het christendom grondig verraden.
Maar dat is hier niet terzake.
Wie het bovenstaande overdenkt begrijpt dat het nazisme zowel bij de Palestijnen als bij de Israëli’s niet zo maar kan verdwijnen. Het zit er in van bij het begin en het zijn twee culturen die door het aspect religie vasthangen aan hun verleden.
Dat maakt de twee-staten oplossing onmogelijk.
Macron kan dan wel Palestina als staat erkennen en de helft van de wereld kan hem daarin volgen, maar daarmee is er fundamenteel niets opgelost. Integendeel, want als wij Palestina als staat erkennen zullen wij er moreel toe verplicht zijn om de Palestijnen te bewapenen en militair te steunen als Israël de Gaza strook aanvalt. Wat we voor de arme Oekraïners doen, moeten we toch ook voor de nog veel armere Palestijnen doen. Neen toch ?
Er is natuurlijk nog een andere oplossing dan de twee-staten doctrine.
Er is wel ooit geopperd dat Israël één staat zou moeten zijn waarin Palestijnen en Israëli’s vreedzaam gelijkgerechtigd zouden samenleven.
Die oplossing is al helemaal onmogelijk gezien de aard van de twee partijen.
Wie daar in gelooft is al even naïef als iemand die gelooft dat Francken vrede wil.
En dus rest er ons enkel nog humanitaire steun.
Israël wil die niet ? Wel ik stel voor dat het belgische leger zijn C-130 of nieuwe Airbus inzet om voedsel en levensnoodzakelijke spullen boven Gaza te droppen. Het is niet genoeg, maar toch al iets en het zou ons geweten sussen. En ik zou het grappig vinden als Nethanyahu dan moet overwegen of hij belgische toestellen uit de lucht gaat schieten. Het zou in ieder geval een opvallend statement zijn.
Veroordeel ik nu de Joodse mens, een moslim, een nazi ? Neen, natuurlijk niet.
Zoals ik hierboven al stelde: er zijn zoveel belevingen van nazisme, islam, Jodendom … als er nazi’s, moslims, Joden zijn. Ik veroordeel radikaal de ideologieën en zal ze geëngageerd bestrijden, maar als ik tegenover een mens sta, moét ik altijd de mens in hem blijven zien. Een mens blijft een mens en je beoordeelt een mens niet om wat hij denkt of gelooft, maar om wat hij doet.
Als ik dat niet doe ben ik even erg als Nethanyahu of een Hamasleider.