Ja, het is de evidentie zelf.
Als je aan kinderen denkt is een oorlog ondenkbaar.
Maar machthebbers denken niet aan kinderen. Ze denken aan macht, bezit, aanzien …
Het zijn uiteraard juist zij die aan de macht komen.
Die mensen zijn van alle tijden. Oorlogen zijn van alle tijden.
Bij de oude Grieken – Achilleus – kon het gaan om eer.
Tegenwoordig speelt eer niet meer bij de machtigen die oorlog ontketenen. De domme massa kan je misschien nog aan ’t marcheren naar het slachtveld krijgen voor eer, recht, vaderland…, maar dat is dan ook maar omdat ze dom is.
De meeste oorlogen worden sinds het bestaan van de mensheid gevoerd door machtswellustelingen, psychopaten.
Soms lees ik dat oorlogen te maken hebben met krapte. Er is niet genoeg voor iedereen en daarom wordt er voor gevochten. Dat kan een oorzaak zijn van oorlog. Maar nu is wél genoeg voor iedereen. En toch sukkelen we sinds de Tweede Wereldoorlog van de ene oorlog in de andere.
Tegenwoordig leven we in het kapitalisme en daarin hoort de oorlog tot de essentie van het systeem.
Neen, ik beweer dus niet dat buiten het kapitalisme er geen oorlog zal zijn. Maar in ieder geval is hij binnen het kapitalisme onvermijdelijk.
Vrede is binnen het kapitalisme niet mogelijk
Er zijn periodes mogelijk van oorlogen zonder wapens, economische oorlogen (die noemen we vrede), maar die lopen altijd onvermijdelijk uit op oorlogen mét wapens.
“De geschiedenis leert ons dat wanneer grootmachten niet via handel toegang kunnen verwerven tot markten of grondstoffen, ze daarvoor naar militaire middelen teruggrijpen. Of het zover komt, blijft onvoorspelbaar. Zeker is wel dat het tijdperk van economische oorlogsvoering op zijn einde loopt. Binnenkort zullen we het misschien nog missen.” (Edward Fisherman in een interview in de Standaard van 27 mei)
Ondertussen is het wél voorspelbaar dat het zo ver komt. Wie niet blijft steken in de anekdotiek van een oorlog in Oekraïne of wat spanning rond Taiwan, ziét dat zowel de VS als Europa zich voorbereiden om ten aanval te trekken. De VS tegen China en Europa tegen Rusland. Beide oorlogen vullen mekaar aan. Rusland is de voornaamste bondgenoot van China en moet dus in het Westen aangevallen worden zodat het in het Oosten de Chinezen niet kan gaan helpen. Zonder Europa dat Rusland bezig houdt, kunnen de Amerikanen niet winnen tegen China.
Uiteraard zal aan onze domme massa worden wijsgemaakt dat het de Russen zijn die ons aanvallen en dat wij een verdedigingsoorlog voeren, maar wie een beetje verstand heeft wéét dat Poetin geen enkel belang heeft bij een oorlog met Europa, integendeel. Als die oorlog er komt zal het zijn doordat Europa Rusland aanvalt. Het is niet moeilijk om een toestand te creëren die kan uitgelegd worden als een aanval op Europa. Dat is gelukt in Oekraïne. De strategen beheersen dat spel. Ondertussen spelen onze politici en onze regulier media het spel van de leugen mee. Overal hoor ik brave mensen die er in trappen.
We moeten doordenken over dat thema van de economische oorlog die leidt tot de militaire oorlog.
Een essentieel element in het kapitalisme is de concurrentie. Europa heeft een commissaris die er over moet waken dat er geconcurreerd wordt. Concurrentie is in het kapitalisme dé motor van de vooruitgang. Toegegeven, het is een krachtige motor, mogelijk krachtiger dan samenwerking.
Je krijgt dus een sterke economische groei. Die gaat met stijgen en dalen, maar op langere termijn blijft het groei.
Op dit ogenblik wordt er wereldwijd meer geproduceerd en geconsumeerd dan ooit te voren. De handel is wereldhandel geworden; de globalisering.
Van concurrentie tussen enkele bedrijven in een land is het concurrentie tussen landen geworden (de twee vorige wereldoorlogen). De Tweede Wereldoorlog is een eerste stap geweest naar de vorming van twee machtsblokken (de VS-Europa en Rusland). Daar is nu China bijgekomen. De Bric landen spelen, zeker militair, minder mee. Oorlogen tussen machtsblokken zijn wereldoorlogen.
Tot voor kort waren de VS de dominante natie wereldwijd. Dat heeft wel niet tot vrede geleid (recent Irak, Afghanistan, Libië, Syrië …) maar leidde ook niet tot een wereldoorlog. Nu heeft China zich opgewerkt tot een economische grootmacht die de concurrentie met de VS aankan. Meer nog: voor iedere zichzelf respecterende en dus objectieve econoom is het duidelijk dat de VS die economische oorlog met China niet kan winnen.
Als de VS de werelddominantie willen behouden – en iets anders is voor hen ondenkbaar – dan rest er na de nederlaag in de economische oorlog, enkel de militaire oorlog.
Edward Fishman, die ik hierboven citeerde, is een Amerikaanse onderzoeker die een actieve rol heeft gespeeld in de Amerikaanse economische oorlogsvoering.
Qua onvermijdelijkheid van de derde wereldoorlog volgt hij ten gronde dezelfde redenering als ik. Hij komt ook tot hetzelfde besluit. Dat strekt hem tot eer.
Hij kan de economische processen uitleggen waar ik geen benul van heb. Daarvoor verdient hij dank.
En Howard Zinn ? Hij is hier de enige die de menselijke toer op gaat. Hij heeft gelijk. Maar hij is niet relevant.