Ignis
De hoop zal niet worden beschaamd
Moeder, in wat voor wereld leven wij ?
De wereld is om zeep.
Verspreid over Frankrijk werden afgelopen zaterdag, tijdens het Fête de la Musique-festival, 131 gevallen van steekwonden gemeld. Voor de festiviteiten was op sociale media opgeroepen “om vrouwen aan te vallen en te steken”.
Gaza, Teheran, 7 oktober 2023 Hamasaanval in Israël, Oekraïne …
De hele wereld bewapent zich in het vooruitzicht van een derde wereldoorlog. In belgië zijn er politieke partijen bereid miljarden defensie-uitgaven te betalen op kosten van de sociale zekerheid.
Antwerpen, Brussel … ganse buurten zijn er totaal verloederd… iedere dag wordt er geschoten, bommen naar huizen gegooid …
Onze riolen stinken meer naar cocaïne dan naar stront.
Het aantal daklozen neemt schrikbarend toe in een van de rijkste landen van de wereld.
Miljarden mensen verlaten hun moederland, familie … omdat het leven thuis of de ongelijkheid niet meer te harden is.
Het aantal vluchtelingen uit oorlogsgebieden, dictaturen … is zo groot geworden dat het de draagkracht van het rijke Europa te boven gaat, terwijl dat Europa wél miljarden heeft voor bewapening …
Het aantal depressies, burn-outs, zelfdodingen … ook bij jonge mensen is in onze welvaartsmaatschappij schrikbarend stijgend.
Ik kan zo doorgaan, maar ik wil er ook niet mijn ganse blog mee vullen.
Wie onze wereld in onze tijd wil beschrijven, vindt slechts één woord: waanzin.
Gelijk lemmingen spurten we naar de afgrond terwijl het orkest van de Titanic op de festivalpodia de mentaal verloederde massa doet headbangen. Ja daar bestaat enkel een engels woord voor.
Die afgrond culmineert in de vraag die iedereen zich ondertussen stelt: zijn we op weg naar een derde wereldoorlog ? Het feit alleen al dat we die vraag stellen is verschrikkelijk.
Zelfs als die derde wereldoorlog er niet zou komen, is er nog altijd geen hoop op vrede.
Als je hoop ziet als een geloof dat het toch nog goed zal komen, rest enkel wanhoop.
Onze wereld wordt geleid door psychopaten.
Of het politiekers zijn, of economische machthebbers … ze zijn bereid om miljoenen mensenlevens op te offeren in hun strijd om de macht.
Het is cynisch. Laat me ze nu maar even op één hoopje gooien: je vindt die machthebbers in China, Rusland, Iran .. Laat me ze nu ook maar even als onze vijanden en dus als verachtelijk beschouwen.
Maar zijn “die aan onze kant”, Trump, Nethanyahu … beter ? Zijn wij beter als we hun bondgenoten blijven ?
We voelen ons superieur aan andere staten met onze democratie. Maar wat als die democratie Trump, Nethanyahu, Von der Leyen … aan de macht brengt … ? Wie echt in onze democratie gelooft moet dan schuld bekennen.
Of nog: wie niet ijvert voor een alternatief voor onze democratie is medestander van het krapuul aan de top. Dat geldt ook voor wie niet ijvert voor een alternatief voor het kapitalisme.
Nu moet ik terugkrabbelen. De woorden schuld en medestander zijn hier niet echt op hun plaats. En je kan niet van iedereen verwachten dat hij “ijvert”. Je kan niet van iedereen verwachten dat hij inzicht heeft in de grote wereldproblemen; dat hij het talent heeft om “actie te voeren”; dat hij de luxe heeft om met meer bezig te zijn dan overleven in een harde wereld.
Aan wat Netanyahu, Trump of Poetin uitspoken, kan ik niets doen.
Maar ik kan wél iets doen aan wat ik zelf uitspook.
Zelfs als ik geen hoop heb voor de wereld, kan ik zelf nog proberen om een goed mens te zijn; om gewoon mens te zijn; om iets te betekenen voor anderen; om vredestichter te zijn in mijn nabije omgeving …
Of ik nog lang zal leven, heb ik niet in de hand. Of ik als een goed mens zal leven, is wél mijn zaak.
Diep bezorgd over toestand in Midden-Oosten en Gaza bidden bisschoppen komend weekend voor vrede
In elk bisdom wordt komend weekend een speciale dienst gehouden voor de vrede. De bisschoppen vragen ook aan de parochies om dat te doen.
Elke eucharistieviering eindigt met de woorden “Ga nu heen in vrede”. Blijkbaar is de toestand zo ernstig dat deze aansporing niet meer volstaat. Je zou nochtans kunnen denken dat als alle gelovigen in de wereld die telkens herhaalde boodschap ernstig zouden nemen, vrede een normale toestand zou moeten zijn. Niet dus.
Ik moet de gelovigen teleurstellen: als ze denken dat hun gebed God er toe zal bewegen om de derde wereldoorlog af te wentelen, zullen ze zwaar ontgoocheld worden. Als God ons de derde wereldoorlog zou kunnen besparen, zou hij er ook wel voor gezorgd hebben dat het niet zo ver zou komen dat we er nu voor moeten bidden.
Toch is dat gebed zinvol. Het zal God niet in actie te doen schieten. Maar het is wel goed om God er bij te halen, want dat betekent dat we actie voor vrede als absoluut, onvoorwaardelijk, nodig vinden. Van de ene kant beseffen we onze onmacht – daarom vragen we het – van de andere kant is die onmacht geen excuus om zelf er niet alles voor te doen.
Ik heb het graag over de fluisterend roepende – oproepende – God. Zo’n kerkdienst is een megafoon die dat gefluister versterkt zodat niemand nog kan zeggen dat hij het niet gehoord heeft. Bij de God van Jezus is die vrede ook niet enkel de afwezigheid van oorlog. Vrede is het resultaat van Liefde. Voor Jezus is mekaar verdragen, niet op mekaar meppen, niet voldoende om over vrede te kunnen spreken: we moeten van mekaar houden.
Ik ben geen kerkganger en geen fan van de katholieke kerk, maar misschien ga ik toch naar zo ’n vredesdienst.
Ik hoop dat de bisschoppen dan niet blijven steken in vroom gewauwel, maar de gelovigen oproepen om in actie te komen; om op straat te komen en van onze politici te eisen dat ze stoppen met de oorlogslogica; om de vredesbeweging eindelijk weer wakker te schudden zodat op zijn minst de christelijk geïnspireerde leiders (zijn die er nog ?) de wegen openbreken naar diplomatie in plaats van naar dreiging; naar streven naar samenwerking in plaats van concurrentie.
Deze kerkdienst moet een mobilisatie worden voor vreedzaam protest tegen de psychopaten die niet geïnteresseerd zijn in vrede.
Als die kerkdienst dat niet wordt, is dat het zoveelste verraad van de katholieke kerk tegen de boodschap van Jezus.
Als je er God bijhaalt, is het een kwestie van moéten, ieder naar zijn talent en vermogen.