Otheo
In wat voor wereld leven wij ?
Is dit de wereld waarin wij willen leven ?
In de tijd van Jezus hadden de Joden het globaal nog niet zo slecht. Hun land was bezet door de Romeinen, maar als die hun belastingen binnen kregen, lieten ze de autochtonen gerust.
Natuurlijk was er armoede, maar er waren geen ontredderende situaties zoals nu in Gaza.
Vergeleken met onze tijd ging het toen in Palestina nog niet zo slecht.
En toch wijst Jezus voortdurend naar het Rijk Gods. Hij wijst de aardse werkelijkheid af zoals die zich aan hem voordoet. Hoezeer zou hij dan onze samenleving van vandaag niet afwijzen !
Hij zou alle moderne communicatiemiddelen inzetten om het Rijk Gods te verkondigen.
Hallo gelovigen aller landen, verenigt u ! Schreeuw het uit: dit is niet de wereld waarin wij willen leven !
Wij willen het Rijk Gods !
Ik probeer via verschillende media op te pikken wat gelovigen te vertellen hebben over de miserie in onze tijd en over onze duidelijke onmacht om er iets aan te doen. Waar blijft de hoop op een betere wereld; op vrede; op gerechtigheid; op broederlijkheid ? Ik kom niemand tegen die weet hoe de oorlog in Oekraïne, de genocide in Gaza … kunnen gestopt worden. Mensen kunnen struisvogelgewijs hun kop in het zand steken, maar wie dat niet doet kan er niet omheen: de dreiging van de derde wereldoorlog is reëel en niemand komt met een plan om die dreiging af te wentelen. Integendeel: elk nieuw feit op het wereldtoneel brengt die derde wereldoorlog dichterbij. Sommigen duwen ons, maar we laten ons ook gelijk schapen naar de slachtbank slepen.
In het artikel hierboven zegt Lieve Wouters dat we wél het verschil kunnen maken: “Ieder van ons kan in eigen huis of tuin, straat of werk een oase creëren waar menselijkheid gevoed wordt.”
Natuurlijk moeten we dat doen. Maar het is toch overduidelijk dat het niet genoeg is ?
Lieve Wouters is echt gelovig en dat siert haar. Maar als ze haar geloof écht ernstig neemt en Jezus wil navolgen kan ze toch niet zo maar aan wat tuin- en keukenliefzijn doen ?
Het is juist dat wat Jezus niét gedaan heeft. Hij is niet gewoon lief geweest voor zijn vader en moeder, broers en zussen, de mensen van zijn dorp. Hij heeft niet zomaar een oase gecreëerd waar menselijkheid gevoed wordt. Hij is de straat op getrokken; hij is op een berg gaan staan opdat iedereen het goed zou horen: bekeert u !
Hij heeft het uitgeschreeuwd: Wee u, Schriftgeleerden en Farizeeën, witgekalkte graven, mooi van buiten, maar vol rottigheid van binnen !
Als Leo XIV echt Jezus wil vertegenwoordigen moet hij niet enkel de grote popster gaan uithangen voor een miljoen jonge gelovigen – hij mag dat doen – maar hij moet het de wereld toeroepen: Wee u Trump, Poetin, Netanyahu, Rutte …witgekalkte graven … !
Het christen zijn is niet zo maar een zaak van lief zijn voor elkaar. Het is een keuze voor een vol leven, een avontuur. Het vraagt beslissingen over hoe te leven; niet gericht op geld, genot, aanzien, succes, duimpjes, macht … Geld, genot, aanzien, macht zijn “normale” menselijke strevingen. Maar als religie is het christendom er op gericht om dit “menselijke” te overstijgen; om – in de taal van het scheppingsverhaal – mens te worden naar Gods beeld en gelijkenis. Laat het duidelijk zijn: de mens, gericht op carrière maken, goed geld verdienen, zijn jaarlijkse strandvakantie en festival , de auto die mag gezien worden en seks waarin het genot het belangrijkste is … is dat niet. Die mens zit nog altijd op het niveau van het dier met wat meer intelligentie.
Zelfs de “cultureel hoogstaande mens” die boeken leest en klassieke muziek beluistert, is dat niet.
Moet je per se in God geloven om dat niveau te overstijgen ? Neen, natuurlijk niet. Een gelovige zegt daarop dat die oproep tot mens worden naar Gods beeld en gelijkenis door God al in de schepping gelegd is. En een aantal mensen zullen die oproep in dat scheppingsgegeven al ervaren zonder gelovig te zijn. Maar wie gelovig is, kàn wel niet anders dan streven naar die volle menselijkheid.
Dat streven zal hem voor moeilijke keuzes stellen en veel moed vragen.
Gelovig leven is niet gemakkelijker, integendeel, wél rijker.
Het begint met uit te komen voor zijn geloof; met durven zeggen en tonen: ik ben gelovig.
Ik vind het knap van een Annelies Verlinden, dat ze dat durft.
Wie uitkomt voor zijn geloof zal door sommigen als dom worden aanzien. Zwaarder om dragen is de verantwoordelijkheid om een beetje consequent ook zo te leven dat de andere mens ziet dat je gelovig bent; om het geloof ook daad-werkelijk te beleven; om in daden het Rijk Gods naderbij te brengen. Daarbij gaat het niet enkel om te werken aan jezelf en die oases van menselijkheid te creëren. Het gaat er ook om om de boodschap te verkondigen. Het gaat er ook om om vredesbewegingen op gang te brengen en daarmee te drukken op de politiek. Het christendom is een wereldgodsdienst. Het zou dus wereldwijd voor vrede kunnen ijveren.
Een relatief kleine groep Joden in de VS kan bewerkstelligen dat de VS Netanyahu blijft steunen. Waarom kan een veel grotere groep christenen niet evenveel of méér invloed uitoefenen ?
Is het niet een taak van Rome om juist zo het kerkvolk te mobiliseren ?
Gelovigen aller landen, verenigt u en aan ‘t werk !