Inspiratio
Succes religieuze festivals toont honger naar geloof
Ondertussen heeft dat ”festival” plaats gevonden en niet de verwachte 12.000 mensen, maar 15.000 (volgens de VRT) hebben deelgenomen.
Dat er een vorm van nieuwe interesse voor geloof groeit in onze samenleving lijkt wel duidelijk. Die interesse schijnt meer voor te komen bij jongeren dan bij ouderen.
Een reden daarvoor is zeker dat veel van die ouderen nog besmet zijn door de ervaring van een (vooral) katholieke kerk met haar dogmatisme, verstikkende ethiek, conservatisme … kortom het verraad van de boodschap van Jezus door het Vaticaan.
En neen, ik zeg niet dat Rome de boodschap van Jezus helemaal niet heeft doorgegeven. Dat heeft Rome wel nog gedaan, maar voor vele gelovigen is die boodschap verloren gegaan in het geheel van de katholieke leer en praktijken.
De jongeren hebben die kerk niet meer meegemaakt en zijn op dat vlak een onbeschreven blad.
Of de boodschap van die Graham beter is dan die van Rome is nog maar de vraag. Of liever: voor mij is het géén vraag: ze is erger.
Als de reveil van het geloof bij jongeren zich afspeelt in de wereld van Graham is het géén goede zaak.
Bij mijn weten lezen de evangelicals de bijbel letterlijk. Dat is van een onvoorstelbare domheid en zelfs gevaarlijk omdat de bijbel als geheel van geschriften uit verschillende tijdperken ook primitieve ideeën verkondigt die door de boodschap van Jezus radicaal worden tegengesproken.
Graham legt ook de nadruk op een persoonlijke verhouding met Jezus. Dat vind je natuurlijk ook terug bij nogal wat katholieke verkondigers, maar ik denk (wie ben ik ?) dat je een onderscheidt moet maken tussen een vorm van identificatie met Jezus en een ”persoonlijke verhouding”. Een vorm van identificatie vind ik aanvaardbaar en zelfs nodig om niet enkel zijn woorden, maar ook zijn leven als boodschap in je op te nemen. Een persoonlijke verhouding – liefde voor Jezus – is een andere zaak die berust op een emotionele geladenheid gericht op inbeelding .
Ook al zegt Graham dat hij niet tegen de mensen van de lgtbi-gemeenschap is, hij noemt hen wel zondaars, alsof homofilie, genderproblemen, beslissingen van mensen zijn, of zelfs zwakheden. Het lgtbi-activisme is in mijn ogen pervers, maar dat is zeker niet zo voor de lgtbi-mens als zodanig.
Graham noemt zichzelf een zondaar, maar wel een zondaar die open staat voor redding door Jezus. Ik weet niet hoe hij staat tegenover zondaars die niet open staan voor die redding. Maar ik ken wel evangelicals die hun zoon de deur wezen omdat hij zo ’n zondaar was, en ik lees getuigenissen van ”gelovigen” die verklaren dat ze niets willen te maken hebben met lgtbi-mensen. Ik denk dat dat niet de houding van een echte christen is.
De beelden van extatische gelovigen tijdens de ”vieringen” van Graham zijn ook verontrustend. Ze doen me denken aan de hysterisch krijsende wichten voor het podium van de Beatles en tegenwoordig Pommelien. Bij die zwijmelaars is het een vorm van gecontinueerde onvolwassenheid. Een geloof dat mensen vast zet in onvolwassenheid kàn niet het ”ware” geloof zijn. Mensen die geloven omdat het geloof hen troost biedt, wil ik dat gunnen. Maar het is niet het geloof van Jezus.
Maar ik denk dus wel dat de nieuwe generatie de remmingen van de vorige generatie van zich heeft afgezet en er dus echt een heropleving van spiritualiteit in deze materialistische wereld mogelijk en bezig is.
Het zal er dan op aankomen om deze jongeren een spiritualiteit aan te bieden die authentiek is, niet inspelend op primitieve noden van de oermens die nog altijd in ons doorleven. Ik heb het dan over de nood aan oplossing van problemen door hogere machten; de nood aan redding van zonden; de nood aan een God die actief is in deze wereld en ons dagelijks leven …
De vraag is dan maar of het de echt diepe boodschap van Jezus is die deze jongeren kan aanspreken, of zijn ze wanhopig op zoek naar redding in deze ontwrichtende en bedreigende wereld en denken ze hoop te vinden in een geloof in een God die het tenslotte wel ten goede zal keren ?
Kan het geloof de wereld redden ?
Natuurlijk: als iedereen honderd procent de boodschap van Jezus zou beleven, dan zou er zelfs geen redding nodig zijn. Er zou geen probleem zijn. Maar het zal nog wel een tijdje duren voor het zover is. Ondertussen zitten we inderdaad wel in een wereld, gedomineerd door plat materialisme, nihilisme, cynisme … geleid door machtswellustelingen, bereid om massa’s op te offeren …
Hoop ? Er is geen hoop om die machtswellustelingen te kunnen stoppen, zelfs niet als grote groepen mensen zich zouden afkeren van dat materialisme en nihilisme.
We moeten er ons zelfs op voorzien dat de verkondigers van hoop van nu, als het er op aankomt hun boodschap zullen misbruiken om mee te werken aan het klaar stomen van de domme massa om zich enthousiast in de oorlogsafgrond te storten. Als je ziet hoe Graham de kont van Trump likt …
Neen, ook een reveil van spiritualiteit zal de wereld niet redden, maar hij kan wel de levens van velen beter maken, innerlijk rijker; bijdragen tot sereniteit, ook in hopeloze toestanden; mensen helpen om een vorm van geluk te behouden, ook in momenten dat dat onmogelijk lijkt.
Tenslotte is het dat wat Jezus ons heeft voorgeleefd toen hij, hangend aan het kruis zich toch bezorgd heeft getoond om het lot van zijn moeder en dat van de misdadigers die naast hem hingen; om ten slotte het ultieme loslaten te beleven.
Het sterven beleven. Het klinkt misschien raar, maar misschien is het wel de sterkste vorm van leven, niet enkel in het aanschijn van een ”medisch aankomend” overlijden, maar als een basishouding doorheen heel het leven.
Dit gaat niet meer om hoop. Het overstijgt de hoop. Het is de overwinning van de liefde. Juist als er geen hoop meer is, is de liefde van levensbelang.
Of, zoals Paulus schrijft in zijn onvolprezen Hooglied van de Liefde (1 Kor. 13,13): Zo blijven dan: Geloof, hoop en liefde, deze drie, maar op het laatst, blijft de liefde.