VRT.be
Gigantische wachtrijen op de Meir voor pop-upwinkel omstreden kledingwinkel Shein
Mensen staan op wachtlijsten voor de zorg. Ze wachten omdat het niet anders kan.
Op de Meir zijn de mensen vrijwillig in de rij gaan staan.
Ze wachten omdat ze het willen.
Daarin lijken ze op gelovigen in de advent.
Al is er natuurlijk wel een verschil. Op de Meir wachten ze op de opening van een kledingwinkel. Ik wil die mensen niet belachelijk maken. Dat is niet nodig. Maar het lijkt me nogal dwaas. Het is een symptoom van de waanzin van deze tijd.
Gelovigen wachten ook. Ze wachten op de komst van de redder van deze wereld, Jezus. Ze wachten op Kerstmis.
Ze doen dat in een periode van vier weken (ik hou het simpel) waarin ze elke week een stapje dichter zetten bij de viering van die komst.
Rare gasten die adventisten: ze wachten op iets wat al gebeurd is en dat helemaal niet heeft gebracht wat ze verwachtten.
Natuurlijk, als we het over Kerstmis hebben, zitten we in mythologische context en in die context kan het allemaal. Die gelovigen weten natuurlijk wel dat ze mythologische taal gebruiken als ze het over Kerstmis hebben – althans dat hoop ik.
Maar dat het mythologisch is, betekent niet dat het niet waar is; dat het niet waar-de vol is.
Geef toe dat onze wereld redding nodig heeft.
De wachtij op de Meir alleen al toont dat aan. Ik zwijg dan nog over het mentale niveau van Trump, Poetin, Zelensky, Rutte …
Ondertussen leert de geschiedenis ons dat die redding – vrede – niet van de mens zal komen, toch niet zoals hij nu mens is. Christenen geloven dat die redding enkel kan komen van een mens zoals Jezus. Een mens die op een hoger niveau van menselijkheid is gekomen omdat hij van God komt en naar God toegaat. Ook nu weer verzeil ik in mythologische taal. Ik heb geen rijkere taal dan de mythologische om het hier over te hebben.
Christenen wachten op de komst van die mens in de persoon van Jezus.
Ieder jaar opnieuw wachten ze op die komst en dan vieren ze dat hij gekomen is, terwijl ze heel goed weten dat ondertussen de wereld niet gered is.
En toch doen ze het ieder jaar opnieuw. Ze vernieuwen telkens hun wachten. Hun wachten is een weigering om het op te geven. De advent is een tijd waarin ze hoop cultiveren. De hoop dat het ooit beter wordt.
Dat is belangrijk, want als we die hoop verliezen, zal het zeker nooit beter worden.
Juist door dat wachten zetten ze stappen om zelf meer mens zoals Jezus te worden en de redding meer nabij te brengen.
Als we stoppen met te proberen om mens te worden naar het beeld van Jezus, zullen we niet gered worden; zal echte vrede onbereikbaar blijven.
Als we mens blijven zoals de mensen op de Meir, zullen we geen vrede kennen; al zeker geen vrede in ons hart.
Als we mens blijven zoals de jongeren die enthousiast aan Francken vragen of ze ook ooit echt zullen mogen vechten, zal de oorlog onvermijdelijk zijn.
Als we mens blijven zoals de politieker die parlementair begaafd, ongenadig probeert zijn tegenstander uit te schakelen, zullen onze politiekers ons nooit naar échte welvaart en welstand kunnen leiden.
Of denk je dat Jezus op de Meir in de rij zou staan ? Zou hij zich door 2000€ laten verleiden om te leren doden ? Zou hij met Trump aan tafel gaan zitten ?
Och, ik weet ook wel dat het niet simpel is om mens te worden zoals Jezus; om niet te zeggen dat het onmogelijk is. Zelfs ik slaag er niet in.
Maar we moeten het wel blijven proberen. We moeten wel ieder jaar opnieuw ons wachten oefenen op de komst van die mens, verbeeld in een mythologisch verhaal, maar in werkelijkheid in ons hart.
Vandaag is het de eerste zondag van de advent. Steek een kaarsje aan en hou het vuur brandend.