Volgende zondag is het Palmzondag en begint de Goede Week met lijden en dood van Jezus, uitmondend in de verrijzenis. Maar vandaag gaat het over Lazarus die vrolijk wuivend uit zijn lijkwade stapt.
In mijn eerste vastenblog was aswoensdag het thema: ons ”natuurlijk”, ”aards”, verlangen en streven dat bijna belachelijk wordt in het licht van de dood.
Dat besef van de relativiteit van ons ”menselijk” streven brengt ons er toe om terug te kijken op ons leven en ons af te vragen waar en hoe we het kunnen bijsturen om tot de échte diepe waarden in ons leven te komen. Dat was het onderwerp van mijn tweede vastenblog.
De derde zondag paste ik dit toe op een van de on-waarden die in onze samenleving sterk worden gecultiveerd en leiden tot innerlijke onvrijheid: de ambitie en het streven om de beste te zijn.
Maar zelfs als we de on-waarden achter ons proberen te laten en oprecht proberen te leven in de geest van de oproep tot liefde van Jezus, moeten we erkennen dat dit ons zo dikwijls niet lukt. Dan hebben we vergiffenis nodig om weer te groeien in innerlijke vrijheid. Dat was onze vierde stap.
Vandaag, de vijfde zondag van de vasten, komt opnieuw de dood in het vizier.
Johannes vertelt het verhaal van Jesus die zijn vriend Lazarus uit de dood laat opstaan.
Johannes schreef dit in een tijd dat christenen vervolgd werden. Hij schreef het voor een ” catacomben-kerk”.
Hoe kunnen mensen gelovig leven als ze dat leven riskeren voor hun geloof ?
Toegepast op ons, in onze tijd en op mijn thema van de derde zondag: hoe kunnen wij ambitie en concurrentie uit ons leven verbannen en radicaal de nederigheid beleven in een samenleving waarin je enkel meetelt als je ”presteert ? Tellen we nog mee ? Worden we volgens de waarden van die wereld geen mislukkelingen ? Kunnen we in die samenleving nog écht leven ? Worden we in die samenleving geen levende doden ?
In zijn verhaal vermeldt Johannes uitdrukkelijk dat de dode Lazarus al stinkt.
Gaan de ”geslaagden in het leven” ons niet behandelen als stinkerds ?
En dan zegt Jezus: laat ze maar vinden dat je stinkt. De dood die zij rond je wikkelen als lijkwaden, krijgt je niet kapot. Want je gaat wel minder meetellen, maar wat heb je er aan om mee te tellen tussen nullen ?
Sorry, Jezus zou zeker zo niet gesproken hebben – het cijfer nul was in zijn tijd nog niet uitgevonden – maar ik vind het te goed gevonden van mezelf om het hier niet te schrijven.
Je telt niet mee tussen nullen, maar je krijgt iets veel waardevollers in de plaats: liefde, vriendschap … meer ”maatschappelijk” uitgedrukt: solidariteit, maar niet de kille, financiële solidariteit van het socialisme, maar hartelijke solidariteit. Niet de solidariteit van het loket, maar de solidariteit van de ontmoeting. De solidariteit waarin je meetelt, ook al ben je niet de knapste, de slimste, heb je niet de meeste ”likes”. De solidariteit die niet enkel een sociaal contract is waarbij ook het kapitaal voordeel heeft, maar de solidariteit die ontstaat uit liefde.
De VRT lanceert actie om Vlamingen meer te laten bewegen: Kom van dat gat af !
Welaan dan gelovigen: Kom uit dat graf nu !
Na vandaag nog Palmzondag, maar het is precies of het nu al Pasen is.