Nieuwsblad
Sta je me toe om niet te houden van Peter Mijlemans ? Als hij het heeft over geopolitiek staat hij zonder reserve achter de rotzooi van de eigenaars van zijn krantje en doet vrolijk mee met de demonisering van Rusland en Poetin in het bijzonder.
Ik hoop dat hij niet slim genoeg is om te beseffen dat hij daardoor meewerkt aan de voorbereiding van de definitieve veldslag van de derde wereldoorlog in de Indische Oceaan. Als hij dat wel beseft is hij een oorlogsmisdadiger, genre Francken.
Dat wil niet zeggen dat hij altijd ongelijk heeft. Als het over geopolitiek gaat komt hij natuurlijk in het vaarwater van het grootkapitalistische krapuul dat bij zijn werkvolk geen intellectuele eerlijkheid duldt. Als hij het heeft over ons onderwijs en dergelijke interesseert dat het kapitaal geen fluit, aap, bal, biet, bliksem, donder, drol, flikker … Maar dat laatste moet ik schrappen.
En ja dus: hier heeft hij gelijk: de houding van nogal wat ouders is een van de factoren die meewerken aan het personeelstekort in het onderwijs. Wie vindt het nu fijn om de helft van zijn lesuur te moeten besteden aan ”klasmanagement” ? Dat is een mooi woord om aan te geven dat die leerkracht zoveel tijd nodig heeft om zijn slecht opgevoede leerlingen zover te krijgen dat ze de indruk willen geven dat ze les willen volgen.
Als die leraar zich dan durft kwaad maken op een van die strontverwende snotters gaat hij volgens dat ouderlijk gepeupel ook nog zwaar in de fout, zelfs al zouden de ouders van die kinderen zelf al lang uit hun vel zijn gesprongen en naar de huisarts gelopen voor een pilletje en een ziektebriefje.
En zo verworden oudercontacten die bedoeld zijn om informatie uit te wisselen en vormen van samenwerking met de ouders te zoeken, tot confrontaties, oorlogvoering, en een zware belasting voor die leerkracht die er onbetaalde overuren voor doet na een zware werkdag. Als die leerkracht dan ook nog de pech heeft om de dag van het oudercontact in de ene school, les te hebben moeten geven in een andere school, kost het hem ook nog een boel geld aan verplaatsingskosten die nergens gecompenseerd worden, zelfs niet als dat andere krapuul Bouchez gelijk krijgt.
Het is dus goed dat Mijlemans op zoek gaat naar de oorzaak van het gedrag van die kinderen en die oorzaak vindt bij hun ouders.
Maar misschien moeten we ons dan ook afvragen hoe het komt dat die ouders zo zijn ?
Mijlemans heeft het over de juridisering.
Aan de basis van de juridisering ligt een fundamentele verandering van mentaliteit sinds de Tweede Wereldoorlog.
Daar waar vroeger de overheid – zeker de mensen in uniform, maar in dit geval het onderwijs – met een zeker respect werd bejegend, is de overheid nu dienstverlening geworden. De verhouding van de mensen met de overheid is er een van een klant die op zijn strepen staat.
Recht op een woning, op werklozensteun, op kinderopvang … ik noem zo maar wat op.
Ja natuurlijk: als het gaat over rechten kom je snel bij het gerecht terecht en dus de juridisering.
Maar het zit dus dieper dan de juridisering. Die is ook maar gevolg van dat denken in rechten zonder de plichten.
De oorzaak van dat denken ligt in het naoorlogse socialisme dat onze samenleving heeft gekenmerkt. Daarin wordt tegen het liberalisme in de verantwoordelijkheid voor ”sociale toestanden” bij de staat gelegd.
Neem bijvoorbeeld de ziekenkassen. Hebben mensen recht op terugbetaling van geneesmiddelen ?
Waarom zouden ze dat recht hebben ?
De ziekenkassen zijn niet opgericht door de staat, maar door werkvolk dat samenlegde in een kas om zo de leden van de club te kunnen helpen in nood. Daar had dat werkvolk de staat niet voor nodig.
Het socialisme heeft er de staat bijgehaald. De ziekenkassen zijn weliswaar strikt genomen geen parastatalen, maar leunen er wel sterk bij aan. Het RIZIV is wel een parastatale en zij overkoepelt en controleert de ziekenkassen.
En ja, als je lid ben van de ziekenkas en bijlegt in de kas heb je ook recht om er uit te krijgen. Dat recht is verschoven van een vrijwillige solidariteitsorganisatie naar de staat.
Samengevat: er gebeurt nog veel vrijwillige organisatie van solidariteit, maar de grote organisatie van solidariteit is een staatszaak geworden. Het resultaat is dan die mentaliteit van ”ik heb er recht op” en in het onderwijs horen de leerkrachten dan bij het personeel dat in dienst moet staan van die rechthebbende ouders. Weg het respect voor de leerkracht. Een leerkracht wordt een bediende in een winkel.
Daar speelt natuurlijk ook in mee dat door de democratisering van het onderwijs, nogal wat ouders hogere diploma’s hebben dan die leerkrachten. Domme hoger opgeleiden denken dan ze àlles beter weten dan die domme lagere mensensoorten gelijk leerkrachten. Dat helpt ook niet. Waarschijnlijk zijn er zo nog wel wat elementen te vinden. Maar ik zie het socialisme wel als dé beslissende factor.
Wat de juridisering op zich betreft zit ik wel met het feit dat die evenzeer – en nog erger – te vinden is in de VS. En dat land kan je moeilijk socialisme verwijten.
Dan kom ik dus uit bij het kapitalisme. Dat wordt gekenmerkt door de cultivering van de concurrentie. Het gerecht wordt dan niet enkel een manier om te krijgen waar je recht op hebt, maar ook een manier om een strijd te winnen. Het kapitalisme plaatst de mens in een conflictmodel.
Het lijkt er dus op dat er bij ons twee op zich tegenstrijdige factoren toch samen komen: een mentaliteit, die het gevolg is van het na-oorlogse socialisme en de invloed van het neo-kapitalisme dat dat socialisme geleidelijk aan afbreekt.
Besluit: beiden maken een samenleving niet beter en een mens niet blijer.
Tot slot om duidelijk te zijn. Mijn afwijzing van het kapitalisme is absoluut. Wat het socialisme betreft ben ik er van overtuigd dat organisatie van solidariteit onvoorwaardelijk noodzakelijk is, maar dat die organisatie zo weinig mogelijk door de staat moet gebeuren, omdat solidariteit bouwt op gemeenschap en een staat wel een samenleving is, maar geen gemeenschap. Zeker niet in een multiculturele samenleving.