Klei

Ignis

Jolanda leert haar onvolmaaktheid omarmen door pottenbakken

Sinds kort leert Jolanda pottenbakken. Het blijkt een spirituele ontdekkingsreis. De woorden ‘Stof zijt gij en tot stof zult ge wederkeren’ spreken nu op een andere manier tot haar

Vandaag vieren we de eerste zondag van de vasten.

Ik ben wel geen fan van het Rooms gedoe, maar dat de kerk door haar kerkelijk jaar de tijd ritmeert van de mensen die er voor open staan, is natuurlijk een goede zaak. Lees verder “Klei”

Soberheid

Vroeger was soberheid een deugd.

Het kapitalisme heeft die afgeschaft. Niet goed voor de commerce.

Voor de minder ontwikkelden onder jullie: een deugd is een houding die deugd doet.

Eeuwenlange ervaring heeft geleid tot het inzicht dat die houding bijdraagt aan geluk.

Ja, natuurlijk weet ik ook wel dat de katholieke parasiterende kliek in Rome die deugd ook gepropageerd heeft om de domme massa verzoend te houden met haar armoede. 

Maar dat doet niets af aan de intrinsieke wijsheid er van.

Is er een hemel ? Een hel ?

Er zijn mensen die het een belangrijke vraag vinden.

Eerlijk: het interesseert me niet.

Het is niet moeilijk: er is geen enkele manier om er iets over te weten. Net zoals het niet mogelijk is om te weten of er leven is na de dood.

Natuurlijk kunnen we er niet omheen dat  een dodenrijk in zowat alle culturen en religies tot het meubilair behoort.

Ik behoor niet tot de atheïstische kliek die in niets gelooft – behalve in zichzelf – en die eeuwenoude inzichten, overtuigingen, zo maar overboord gooit. Ik vind dat nogal pretentieus; een vorm van hoogmoed. Lees verder “Is er een hemel ? Een hel ?”

Leven zonder hoop

Mensen vragen me soms waarom ik geen dagelijkse blogs meer schrijf. 

Wie naar onze wereld kijkt, moet vaststellen dat er geen enkel teken is dat hoop rechtvaardigt. Alles wijst er op dat we naar een catastrofe gaan. En als de ene catastrofe er toch niet zou komen, staat er wel een andere klaar.

We staan voor wereldwijde problemen waar we gewoon geen oplossing voor hebben.

Ik som er vier op: de armoede, het klimaat, de migratie en de derde wereldoorlog. Er is een vijfde dat weinig vernoemd wordt, maar zeker even beangstigend is: de wereldwijde manipulatie.

Lees verder “Leven zonder hoop”

Ik ben God niet

Ignis

Michaël Merrigan  

‘Zattemansklap’ legt een binaire maatschappij bloot

De voorzitter van een links-progressieve partij in Vlaanderen bevond zich onlangs in de weinig comfortabele situatie zich te moeten verantwoorden voor racistische uitlatingen die hij op een nachtelijk uur in dronken toestand tegenover enkele politieagenten had gedaan.

Trouwe lezers van mijn blogs zullen mijn titel van vandaag herkennen. “Ik ben God niet” komt wel meer voor in mijn schrijfsels.

Over Rousseau heb ik hier niets te zeggen. Dat hij zattemansklap verkoopt kan ik hem vergeven. Dat hij het socialisme verraadt en de stemmen van socialisten probeert te winnen, ook al is hij een sociaal-liberaal, is veel erger. Dat is bedrog. Ik vind dat héél erg. En toch … Lees verder “Ik ben God niet”

Heb ik God nodig ?

Ignis

Piet Raes 

Mystica Madeleine Delbrêl: leven met een glans

De Paus sprak vorig jaar waarderend over mystica Madeleine Delbrêl. Piet Raes leerde het geloof verstaan door de teksten van deze dichteres, maatschappelijk werkster en mystica die hij toevallig op het spoor kwam in een boekwinkeltje. Hij legt uit wat hem zo raakte

In dit artikel stelt Piet Raes een belangrijke vraag: heb ik God nodig ? Heb ik het geloof nodig ?

De communisten van Ivry leiden een zinvol leven, gedreven door gevoelen voor rechtvaardigheid … socialisme. Ze zetten zich in voor de machtelozen.

Madeleine Delbrêl doet hetzelfde, gedreven door haar geloof.

Als die communisten dat kunnen zonder geloof of God … waarvoor dient die God dan ? Lees verder “Heb ik God nodig ?”

God ?

Vorige week had ik het over het principe dat het geheel meer is dan de som van de delen en dat daarin het element verbinding essentieel is.

Ik gebruikte daarvoor de metafoor van bouwmaterialen die door verbinding een geheel gaan vormen: een huis.

Hoe verandert die hoop bouwmaterialen in een huis ?

Als het om een huis gaat is het niet moeilijk: er is een bouwheer, een architect …

Als het om een toneelstuk gaat: er is een schrijver, een regisseur …

Maar als het om de schepping gaat; om de kosmos; onze planeet … ? Lees verder “God ?”

Besef van verbinding

Ignis

Kick Bras 

`Natuurmystiek van Thomas Merton

Thomas Mertonkenner Kick Bras schreef een boek over de natuurmystiek van Merton. Hoe heeft dat zijn eigen kijk op klimaat, duurzaamheid en de natuur veranderd

De natuurmystiek van Merton spreekt me wel aan.

Dat betekent niet dat ik een mysticus ben. Verhevenheid en godsdienstig extremisme zijn me vreemd. 

Ik hou wel van een wandeling door de bossen, maar geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om een hut in een bos te bouwen en ik kan me niet herinneren dat ik aan God gedacht heb als ik een boom zag. De heilige Franciscus dacht aan God als hij een rups voor zijn voeten zag kruipen. Ik krijg dan vertrap neigingen. Lees verder “Besef van verbinding”

Vrede

Er zijn mensen die niet naar vrede verlangen, maar naar macht. Het probleem is dat juist zij altijd opnieuw aan de macht komen. Zolang dat zo is, zal er geen vrede zijn, maar hoogstens een voorlopig zwijgen van de wapens.

Oekraïne en Gaza tonen de verschrikking van de oorlog. En toch worden wij nu in onze reguliere media systematisch voorbereid op het mentaal aanvaarden van de volgende grote oorlog. Dezelfde misdadigers die in Oekraïne of Gaza de wreedheden van de vijand aanklagen, werken naar de volgende oorlog toe. China en Rusland worden als een bedreiging opgevoerd. Ze zijn een gevaar voor onze waarden, onze democratie, de mensenrechten, de vrijheid … De volgende stap is de overtuiging dat we die bedreiging enkel kunnen afwenden door China en Rusland te verslaan. Dat spel is bezig.

Dat die volgende grote oorlog de verschrikking van de vorige grote oorlogen duizendmaal zal overtreffen, interesseert de machthebbers niet. Zij willen gewoon de macht. Geloof je het niet ? Kijk naar de feiten in Oekraïne en Gaza.

Ondertussen drijven de mensen die dat spel spelen de hypocrisie tot een ongekende hoogte als ze beweren Kerstmis te vieren. Ze beweren op te komen voor onze waarden en normen, maar hun waarden en normen hebben zeker niets vandoen met de diep christelijke waarden.

Het verhaal van Kerstmis gaat over een kind dat geboren wordt in een stal terwijl engelen zingen: “Vrede op aarde …”

Welnu er zal pas vrede op aarde zijn als de overgrote meerderheid van de mensen gefocust is op de zorg voor een baby, de zorg voor een zieke, de zorg voor een gehandicapte … voor een oudere … de zorg voor mekaar.

Zolang we de macht laten aan mensen die uit zijn op macht, zal er geen vrede zijn.

Want waar macht is, is per definitie ook onmacht en onderdrukking. Daarmee wordt de basis gelegd voor het volgende conflict; de volgende oorlog … en de volgende … en de volgende … met alsmaar  efficiëntere middelen om te vernietigen. Mensen te vernietigen.

Dàt is de boodschap van Kerstmis (en Pasen): er zal pas vrede zijn als de wereld “geregeerd” wordt door machtelozen, een machteloze baby; een machteloze op een kruis.

Een samenleving kan niet zonder leiding.

Maar in onze democratie wordt die leiding aangesteld op basis van een machtsstrijd, de verkiezingen. Een machtsstrijd brengt mensen aan de macht die uit zijn op macht.

Onze democratie kàn geen vrede brengen.

Wij moeten naar een systeem van verkiezingen waarbij mensen die uit zijn op macht worden geweerd.

Wie zich kandidaat stelt, kàn niet worden verkozen.

Wie verkiezingspropaganda maakt, wordt uitgesloten.

Iemand wordt door de gemeenschap gevraagd om de gemeenschap te vertegenwoordigen

In iedere gemeenschap zijn er mensen die het vertrouwen krijgen van de anderen. Dat gebeurt spontaan, vanuit de ervaring dat die mensen begaan zijn met anderen en met het goed van de gemeenschap. 

Om die mensen te kunnen kiezen, moet de gemeenschap klein genoeg zijn.

Daarom moeten we naar verkiezingen per kleine gemeenschappen: wijken, verenigingen …

Die kleine gemeenschap kan dan die vertrouwde mens afvaardigen.

Dat betekent dat er een massale volksvergadering wordt gevormd.

In een land kan dat leiden tot verschillende volksvergaderingen.

In die volksvergaderingen worden algemene maatschappelijke thema’s besproken.

Door die gesprekken leren de vertegenwoordigers mekaar kennen en dat maakt mogelijk dat er een aantal mensen wordt afgevaardigd naar een parlement.

Merk op dat al van bij het begin er een selectie is geweest die machtshongerigen heeft uitgeschakeld.

Die selectie moet tijdens de volksvergaderingen worden verder gezet: de voorzitter moet er over waken dat er geen “partijen” ontstaan; geen georganiseerde coalities. Wie daar aan begint of meewerkt, moet onverbiddelijk worden buiten gesmeten.

Je krijgt dan een systeem van getrapte verkiezingen die telkens opnieuw ook een selectie brengen van mensen die niet uit zijn op macht.

Een en ander leidt tot een werkbaar parlement dat grote beleidslijnen vast stelt en concrete doelstellingen, eventueel via werkgroepen.

Dat parlement duidt dan “managers” aan met de opdracht om die doelstellingen te verwezenlijken.

Die managers moeten niet verkozen zijn … Ze zijn uitvoerders van de projecten van het parlement.

De essentie van het verhaal is dat de vertegenwoordiging is samengesteld uit mensen die zoeken naar consensus en niet naar het doordrukken van de eigen standpunten.

Natuurlijk is het niet mogelijk om àlle machtshongerigen er uit te selecteren, maar het zullen dan wel uitzonderingen blijven en vroeg of laat worden ze ontmaskerd, en weggejaagd.

Is dit een garantie op vrede ? Neen, waarschijnlijk is het geen voldoende voorwaarde, maar wel een noodzakelijke.

Waar nadenken over Kerstmis al niet toe leidt !

We hebben Kerstmis gedegradeerd tot een feest van gezelligheid; van vrede in de kleine kring; vrede in de stal. Die gezelligheid màg. Maar de engelen zingen niet: vrede in de familie of de vriendenkring. Ze zingen: vrede op aarde !

En die vrede kan er enkel zijn met mensen van goede wil !

Kerstmis, het feest van de ezel

Vervolg van mijn blog van gisteren.

De wereld staat vol met ruiterstandbeelden van koningen in krijgshaftige houdingen.

In Bethlehem hebben ze de grot gevonden waarin Jezus geboren is. Over die grot hebben ze een kerk gebouwd. Je kan je voorstellen dat die een massa bedevaarders en toeristen aantrekt. Wat dan ook dadelijk opvalt als je die kerk ziet, is de lage ingang. De bouwers van de kerk wilden absoluut vermijden dat een koning te paard de kerk kon binnen rijden. En de grot zelf binnen de kerk kan je niet in zonder te bukken. Lees verder “Kerstmis, het feest van de ezel”