Waarom komt de klimaatpolitiek niet op gang ?

Oikos

Dirk Holemans

Klimaatbeleid moet groene en gele hesjes verzoenen

Als we snel een doortastend klimaatbeleid willen, moeten we eerst nagaan welke krachten in de samenleving dat verhinderen, schrijft Dirk Holemans

Voor mijn part is Dirk Holemans te zeker van het klimaatprobleem en de opwarming van de aarde. Maar als iemand me kan overtuigen is hij het. Niet Greta of Anuna, kinderen opgevoerd als propagandamateriaal in de manipulatie. Zeker niet het IPCC, dat als orgaan van de UNO geen enkel vertrouwen waardig is en al evenmin de gilde van wetenschappers met één stem, of zo ’n bedrieger als Van Ypersele, die kandidaat was om voorzitter van het IPCC te worden en daardoor gecompromitteerd is en beter zijn mond zou houden. Als hij daarbij andere wetenschappers die het inhoudelijk niet met hem eens zijn ook nog broodrooft wil ik hem niet meer horen of zien. Die man hoort in de bak.

Maar voor Holemans heb ik dus wél waardering: de man is intellectueel eerlijk. En ik heb geen enkel probleem met mensen die er anders over denken dan ik als ze op een eerlijke manier argumenteren. “Waarom komt de klimaatpolitiek niet op gang ?” verder lezen

Wilmès spreekt, maar zegt niet wat moet gezegd worden.

De Zondag

Paul Cobbaert

Vicepremier en minister van Buitenlandse Zaken Sophie Wilmès (MR) over de aankomende hete herfst in de Belgische politiek: “We moeten allemaal koelbloedig blijven”

Haar zus was in New York, toen de Twin Towers doorboord werden. Vandaag is Sophie Wilmès minister van Buitenlandse Zaken. Wij blikken terug op deze traumatiserende dag van twintig jaar geleden. We kijken ook vooruit naar een hete herfst voor de Belgische politiek. “Debat is noodzakelijk in een democratie, maar we moeten allemaal koelbloedig blijven”, zegt Wilmès, die ook vicepremier is, in dit zeldzame interview

Telkens opnieuw sta ik vol bewondering te kijken. Is het niet fantastisch hoe al die top-politiekers er in slagen in dit soort interviews als buitengewoon intelligent en integer over te komen. Uiteraard met de hulp van de journalisten die zich tot dit soort hoveningenarij lenen.

Schrijf het maar op: als ooit een steentje over Wilmès naar boven zou komen, zal blijken dat ze de zoveelste bedriegster van de bevolking is.

Kijk eens naar de carrière van Wilmès, met de belangrijke posten zoals zijzelf die ziet.

Ze is altijd al Minister van Buitenlandse zaken willen worden. Ah ja, want ze heeft nog op de dienst voor ontwikkelingssamenwerking van de Europese Commissie gewerkt.

Let op de parallel met De Croo die in de vorige regering ook nog minister van Ontwikkelingssamenwerking is geweest.

De eerste minister van ontwikkelingssamenwerking is er in belgië gekomen in 1960. Meryame Kitir is vandaag de 29ste minister (of staatssecretaris) van ontwikkelingssamenwerking.

In de eerste jaren ging die post voornamelijk naar christen-democraten.

Maar sinds 1977 hebben we 20 ministers (of staatssecretarissen) gehad van ontwikkelingssamenwerking. Daarvan waren er tien liberalen, een partij die bij verkiezingen nooit iets betekent !!! “Wilmès spreekt, maar zegt niet wat moet gezegd worden.” verder lezen

Het manco in ons denken over arbeid

Minerva

Maarten Hermans & Stan de Spiegelaere

Langer werken? Versterk de democratie op de werkvloer!

De vraag hoe we mensen langer aan het werk kunnen houden staat deze week centraal op de federale werkgelegenheidsconferentie. Daarbij wordt vooral gedacht aan financiële prikkels: wie langer werkt, wordt beloond met een hoger pensioen. De kwaliteit van werk is echter minstens even belangrijk. Democratie op de werkvloer is de sleutel om die arbeidskwaliteit te verbeteren, en van harmonieuze eindeloopbanen een realiteit te maken

Natuurlijk ben ik het eens met de stelling dat er meer democratie moet komen op de werkvloer en dat die democratie moet leiden tot meer autonomie, werkzekerheid en tot minder werkdruk. Neem daar inderdaad bij dat meer democratie ook zal leiden tot gezondere en veiligere werkomstandigheden en dus meer welbevinden op het werk, en we zetten grote stappen vooruit. Tot zover dus: volledig akkoord.

Maar waarom moet dit pleidooi beargumenteerd zijn door: hogere werkgelegenheidsgraad, hogere productie… Waarom staat de hele zaak in dienst van de economie ? Waarom is het niet genoeg om te zeggen dat het om menselijkheid gaat ?

Lang geleden kwam ik bij een overnachting in Zürich toevallig terecht bij een ex-prof filosofie aan de Universiteit die was overgestapt naar Brown, Boveri & Cie, een Zwiterse groep van elektrotechnische bedrijven, die wordt gerekend bij de grote wereldspelers. Hij was daar hoofd van de afdeling “Human Ressources”. 

Hij had zijn theorie vorm gegeven in concentrische cirkels. In de centrale cirkel stond “Das Wohlbefinden”. Daarrond trok hij dan de cirkels werkplaats, huisvesting, onderwijs, religie, vrije tijd… De werknemers van het bedrijf kregen woningen ter beschikking tegen goede voorwaarden in wijken rond het bedrijf. In die wijk bouwde het bedrijf ook scholen, kerken, sportvelden, cultuurhuizen… “Het manco in ons denken over arbeid” verder lezen

Pensioen. Arbeid: recht, plicht, verplichting

Minerva

Matthias Somers

We kunnen niet om het ontstellende feit heen dat rijk doet leven, en arm doet sterven

Meer mensen aan het werk krijgen, en mensen langer aan het werk houden: in het licht van de vergrijzing een breed gedeelde ambitie. We leven steeds langer, spreekt het dan niet vanzelf dat we langer moeten en ook kunnen blijven werken?

Eindelijk eens verstandige praat over het pensioenprobleem.

Ik heb het er al over gehad en gesteld dat de enige oplossing een fatsoenlijk basisinkomen is. Maar ja, dat is nu eenmaal niet mogelijk binnen het kapitalisme. De afschaffing van deze onmenselijkheid is nog niet voor morgen. Ondertussen moeten we wel verder. In die context brengt Matthias Somers een belangrijke bijdrage.

Zo bijvoorbeeld lost hij het probleem van de zware beroepen op. Als je de vraag stelt “wat is een zwaar beroep” is dat probleem natuurlijk onoplosbaar, want iedereen vindt zijn eigen beroep zwaar en op een bepaalde leeftijd wordt elk beroep inderdaad zwaar. “Is een beroep zwaar ?” is teveel een subjectieve aangelegenheid. “Pensioen. Arbeid: recht, plicht, verplichting” verder lezen

Als filosofen over xenofobie beginnen…

Sampol

Floris Baeke

Student filosofie en pol&soc aan de KULeuven

Portret van de moderne, Vlaamse xenofoob

Wat Sartre ons kan leren over Dries Van Langenhove

Iemand als Dries Van Langenhove is volgens Sartre uiteindelijk bang ‘voor zichzelf, voor zijn bewustzijn, zijn vrijheid, zijn instincten en verantwoordelijkheden, voor de eenzaamheid, voor veranderingen’. En een blind geloof in zijn Vlaamse identiteit neutraliseert die angst

Sartre is niet mijn favoriete filosoof. Hij heeft natuurlijk interessante ideeën ontwikkeld. Maar hij is een doordraver, en dikwijls is zijn filosofie meer literatuur dan filosofie. Daarbij had hij aanleg voor cognitieve dissonantie: hij past de werkelijkheid aan, aan zijn overtuiging. Een mooi voorbeeld daarvan is zijn enthousiasme over de Sovjet Unie van Stalin.

In wat Baeke schrijft over Sartre vind je die verstikkende literatuur terug, maar ook die cognitieve dissonantie: zijn beeld van de antisemiet berust niet enkel meer op ervaring en analyse, maar wordt aangepast aan zijn overtuiging.

Toch kan ik in grote mate meegaan met de beschrijving van Van Langenhove.

Maar Sartre gaat zwaar in de fout – en Baeke schijnt hem daarin te volgen – als hij xenofobie gelijk stelt met het “denken” van een triestige, maar tegelijkertijd ook gevaarlijke figuur als Vanlangenhove. “Als filosofen over xenofobie beginnen…” verder lezen

Het belang van broederlijkheid en gemeenschap

Sampol

Joke Quintens

En waar blijft jullie ‘fraternité’?

In Frankrijk komen mensen massaal op straat om hun heilige ‘liberté’ op te eisen tegen de quasi vaccinplicht. Tja, vraag ik me dan af, en waar blijft dan jullie ‘fraternité’

Sampol laat geregeld Joke Quintens aan het woord. Ik ben daar blij om, want Joke en haar medestanders in Marseille slaan de nagel op de kop en vullen de grote lacune aan die “links” kenmerkt: gemeenschap, of, om het in de termen van de Franse revolutie te zeggen: fraternité.

Over rechts moeten we het in dit verband niet hebben: rechts heeft totaal geen benul van gemeenschap of fraternité. Samen leven van mensen is voor rechts een kwestie van een contract tussen mensen waarzonder een samen leven niet mogelijk is en dat er op gericht is om ieder het zijne te geven, zijn rechten te waarborgen, kortom om zo weinig mogelijk fraternité en zoveel mogelijk liberté te creëren. Rechts leeft in de illusie dat die liberté individuele mensen gelukkiger maakt.

Links focust op égalité en denkt daarmee een menselijke samenleving op te bouwen. Maar gelijkheid creëert nog geen gemeenschap.

Nochtans: dé voorwaarde voor geluk is gemeenschap, nabijheid, broederlijkheid, zusterlijkheid en alles wat genderisten daarmaar bij willen verzinnen.

Merk allereerst op dat een gemeenschap iets anders is dan een samenleving.  “Het belang van broederlijkheid en gemeenschap” verder lezen

Geeft God kracht ?

Kerknet

Anaïs Fayt: “Vanbinnen dragen wij een schat”

Anaïs Fayt, nationaal directeur van IJD Jongerenpastoraal Vlaanderen vertelt over het nieuwe jaarthema: ‘Hartloper’

Dat vind ik mooi: het leven als een aarden pot. Als er maar geen PFOS in verwerkt zit. Neen, het is niet mooi van mij om er mee te spotten. Want ook al is het niet helemaal waar, er zit toch wel iets van waarheid in.

Geeft God ons kracht om het leven aan te kunnen ?

Ik vind dat een raar idee: een God die van waar  ons aarden potten stuurt met daarin kracht. En dus neen: ik geloof niet dat God ons kracht geeft als er in ons leven moeilijkheden opduiken. Zo simpel kan het niet zijn. 

En toch zijn er mensen die uit hun geloof kracht putten. Dat is een feit dat je niet kan ontkennen.

Maar heb je opgemerkt dat ik God heb vervangen door geloof ?

De Amerikanen hebben er films over gemaakt: soldaten die verlamd geraken; in het leger een zware revalidatie moeten doormaken en kracht vinden om het vol te houden in hun liefde voor hun meisje en in het geloof dat zij van hem houdt. Als hij dan terug thuis komt, blijkt natuurlijk dat zij een ander heeft, en stort zijn wereld in.

Heeft haar liefde hem kracht gegeven ? Die liefde was er niet… De kracht kwam uit het geloof in die liefde.

Zelfs als God niet bestaat, kan het geloof in een God die je liefheeft, je kracht geven. “Geeft God kracht ?” verder lezen

belgië, een hopeloze zaak

Knack

Gilles Vanden Burre

Fractieleider van Ecolo-Groen in de Kamer

‘Als we Belgie duurzame toekomst willen geven, is het noodzakelijk dat we elkaar terug beter leren kennen en begrijpen’

Een substantieel deel van het electoraat in Vlaanderen, maar ook in Brussel en Wallonië, is bereid een politiek discours te steunen dat oproept om het federale niveau méér bevoegdheden en slagkracht te geven. Het is verbazingwekkend dat zo’n discours niet breder gedragen wordt op politiek niveau, zegt Gilles Vanden Burre, fractieleider van Ecolo-Groen in de Kamer en tevens lid van B Plus. Hij pleit er ook voor het leren van Nederlands weer verplicht te stellen in Wallonië

“Als we belgië een duurzame toekomst willen geven…” Wel, ik wil belgië geen duurzame toekomst geven. Het heeft geen zin en eigenlijk is het gewoon onmogelijk. Ook als deze intellectueel gehavende Groene zijn goesting zou krijgen, blijft het aanmodderen.

Vanden Burre klaagt aan dat er bij de politiekers te weinig animo is voor terugkeer naar meer eenheid. Die zou er bij de bevolking wél zijn en dus wil hij eventjes à sa carte het normale democratische systeem uitschakelen om zijn doel te bereiken. Hoe noem je dat ? Misprijzen voor ons democratisch systeem ?

Dat democratische systeem is de vertegenwoordigende parlementaire democratie. Die staat in tegenstelling met de directe democratie waarbij de burgers zelf direct het wetgevingsproces bepalen. 

Bij mijn weten bestaat er nergens een volledig directe democratie. Ik kan in dit bestek niet ingaan op de details van de werking van zo ’n democratie. Toch enkele opmerkingen.

De leiding van een land vraagt oplossingen voor een groot aantal dagelijkse complexe problemen. Het is onmogelijk dat een bevolking zich dagelijks verdiept in die complexe materies en zich daarover uitspreekt. Zelfs voor een parlementariër zijn er teveel en te complexe materies. Daarom zijn er in ons parlement commissies waarin verkozenen zich specialiseren in verschillende bestuursdomeinen. “belgië, een hopeloze zaak” verder lezen

Leg de lat hoger !

MO*

Geert van Istendael

Pas wie leert krijgt de mogelijkheid om klassengrenzen te slechten

Leve het leren! Leve de kennis!

Al jaren hoort columnist Geert Van Istendael met stijgende verbazing lieden toeteren dat je geen kennis meer nodig hebt. Dat de nadruk op kennis leggen in het onderwijs elitair zou zijn. Maar, stelt hij in een vurig pleidooi, ‘pas wie leert krijgt de mogelijkheid om klassengrenzen te slechten’

Die Geert van Istendael is een belgicist. Dat belet niet dat ik met die mens wel kan ik wel leven. Ook belgicisten hebben recht op hun mening. Maar van Istendael is tenminste intellectueel eerlijk. Dat kan je van een belgicist als  Walter Zinzen niet zeggen. Van Istendael lééft. Zinzen is een fossiel. Fossielen stinken. 

Als Van Istendael een conservatief is, wil ik dat ook wel zijn. Er is niets mis met een gezond conservatisme. Ik kom nogal wat zogenaamd progressieven tegen die progressief zijn om progressief te zijn. Het is een vorm van versterkt narcisme en dat is ziekelijk.

Laat ons dus maar uit het verleden behouden wat goed is en tegelijkertijd zoeken naar beter.

Wat van Istendael zegt over kennis is juist.

Het is niet voor niets dat de vraag: “Zijn er nog vragen ? ” op het einde van een toespraak of les wordt gesteld. Je kan slechts vragen stellen als je al iets weet.

Meestal stel ik dan geen vraag. Dat komt natuurlijk doordat ik niet graag spreek in een wat groter gezelschap dat me niet vertrouwd is. Die verlegenheid is een soort hoogmoed. Maar ik stel ook geen vragen omdat ik  echt geen vragen heb. De vragen komen later; als ik de toespraak wat verwerkt heb. Ik moet de tijd hebben om na te denken over wat ik nog niet wist, maar nu wel. “Leg de lat hoger !” verder lezen

De oplossing voor het pensioenprobleem

Knack

Louise Hoon Wetenschappelijk medewerker Denktank Minerva en politicoloog (VUB)

‘Intergenerationele solidariteit drukt zich uit op manieren die de overheidsbegroting niet vat’

‘Meer bewustzijn en waardering van onzichtbaar werk leert ons dat intergenerationele solidariteit zich uitdrukt op manieren die de overheidsbegroting niet vat’, schrijft Louise Hoon van Denktank Minerva naar aanleiding van het oplaaiende debat over de pensioenen. ‘Deeltijds werk, loopbaanonderbreking of een vervroegd pensioen biedt mensen tijd om elkaar te helpen, op allerlei onzichtbare, maar waardevolle manieren.’

Wat is geld ? Wat zou geld moeten zijn ?

Geld is een middel om ruilhandel efficiënter te maken.

Als iemand die piano’s maakt een brood wil kopen, is het niet echt handig om met een piano naar de bakker te gaan. Geld maakt dat gemakkelijker: je drukt zowel de waarde van de piano als van het brood uit in geld. Zo kan de pianomaker zijn piano “ten gelde maken” bij de bakker, de slager, de fietsenmaker…

Bij die ruilhandel kan het gaan om producten of om diensten. Ik kan een product ruilen voor een ander product of voor een dienst en andersom.

Voor sommige diensten is er geen mens die er aan twijfelt dat ze moeten betaald worden: niemand verwacht van de kapper dat hij gratis werkt. Ook ambtenaren verlenen diensten, maar daarom niet aan een individu of bedrijf, maar aan de staat.

Je kan ook diensten verlenen aan de samenleving.

Iemand die zijn kinderen opvoedt (man of vrouw, hetero, homo, transgender… het maakt niet uit) verleent een dienst aan de samenleving. Laat me dit “maatschappelijke arbeid” noemen, waarbij ik even vergeet dat eigenlijk alle arbeid maatschappelijk zou moeten zijn. Maar maak dat maar eens wijs aan de kapitalist.

Waarom eigenlijk worden die maatschappelijke diensten niet betaald ? “De oplossing voor het pensioenprobleem” verder lezen