De energiefactuur

vervolg van mijn blog van gisteren over de regeerverklaring De Croo

Er is nogal wat te doen over de energiefactuur. De zogenaamde Tinne Antikern is zo fier als een gieter dat het sociaal tarief wordt uitgebreid tot meer armen en wordt verlengd. Triestig.

Ja natuurlijk ben ik voor die armen blij met dat sociaal tarief. Het helpt hen om te overleven. Ik heb er echt geen probleem mee om daar mijn steentje aan bij te dragen.

Maar waarom heb ik die Tinne nog nooit bezig gehoord over die armoede zelf ?
Is het niet ongehoord dat er in ons welvaartsland mensen zijn die zonder speciaal tarief in de kou zouden moeten zitten ?

Laat het eerst en vooral duidelijk zijn dat dat sociaal tarief eigenlijk gewoon hulp is.

Betaalt de burger door dat sociaal tarief minder aan de producenten en leveranciers van de energie ? Neen toch ? Die energiecommercanten incasseren de prijs. Alleen wordt een gedeelte van de factuur van de armen betaald door de minder armen; door de (betere) middenklasse. “De energiefactuur” verder lezen

De werkzaamheidsgraad naar 80% ? Volksbedrog !

Doorbraak

Mathieu Cockhuyt

Buiklanding voor de Vivaldiregering

Paars-groene begrotingsopmaak is een sof

‘We gaan héél veel hervormen’, dixit vicepremier Van Quickenborne (Open Vld). ‘Zoveel dat Waalse werklozen in Vlaanderen zullen komen werken’, parbleu. Pro memorie: West-Vlaanderen, de provincie met de hoogste vacaturegraad, grenst aan Henegouwen, de provincie met de hoogste werkloosheidsgraad

Normaal zou ik geen aandacht besteden aan een belgische begroting. Gezien de toestand van het onland, gaat ze per definitie over niets.

Ik heb eerder al gesteld dat de klassieke partijen eenheidsworst geworden zijn. Ze zitten allemaal in het midden en in feite zijn de verschillen tussen socialisten en liberalen maar cosmetisch: het kapitaal dienen doen ze allebei.

Of is het niet tekenend dat een ziektebriefje al dan niet voor één dag als een belangrijk item wordt voorgesteld ?

Het probleem van de te lage werkzaamheidsgraad is gekend. Iedereen is het er over eens dat we naar 80% moeten. Laat ons nu maar eens aannemen dat dat ook echt zo is.

Vivaldi heeft een plan. In dat plan lees ik niets over het verschil in werkzaamheidsgraad tussen Vlaanderen en Wallonië. In Vlaanderen is de werkzaamheidsgraad 70%. In Wallonië 60%. Wallonië heeft de ambitie om te stijgen met 5%. Hoeveel moet Vlaanderen dan halen om aan die belgische 80% te geraken ? Maken ze ons blaasjes wijs met die 80% ? Zeker als je weet dat tot nu toe nog geen enkel groot plan in Wallonië er in geslaagd is om zijn doelstellingen te bereiken ? Moet je dan in ieder geval niet gaan nadenken over een verschil in aanpak ? 

Maar laat nu net de federale overheid op zich een rem zijn op de groei van die werkzaamheidsgraad. “De werkzaamheidsgraad naar 80% ? Volksbedrog !” verder lezen

Zal ik het kunnen ?

Berne

Henk-Jan Hoefman

Mensen blij maken als roeping

In 1886 hebben de Norbertijnen van de Abdij van Berne het gymnasium opgericht. Tot op de dag van vandaag – nu onder de naam Bernrode – is de school voor leerlingen het voorportaal van hun rol in de samenleving. Duizenden alumni zijn ‘tot elk goed werk bereid’, zoals de broeders dat zo mooi zeggen. In deze serie spreken we enkele oud-leerlingen over hun levenslijnen en levenslessen. Wat zijn hun betekenisvolle belevenissen in hun persoonlijke en professionele ontwikkeling?

Je kan in dit artikel natuurlijk reclame terugvinden voor het gymnasium van Berne, een kloosterschool. Waarschijnlijk is het een goede school die ook wel haar mindere kanten zal hebben.

Het woord God komt hier niet in voor. De interviewer heeft het één maal over “Onze-Lieve-Heer” en doet zijn best om daardoor toch een licht religieus sausje over het Aukje-verhaal te gieten. Zelf doet ze daar niet aan mee.

Waarom wil ik dan op deze blog op zondag toch ingaan op dit verhaal ?

De avonturierster Aukje interesseert me hier niet. Avonturen lijken interessant, maar op zich is het leven van iemand die een volkomen rustig en “normaal” leven leidt even interessant als je wat meer in de diepte duikt.

Het verhaal is wél interessant omdat Aukje doorheen haar avontuurlijk leven tot ervaringen komt die je religieus kan noemen, ook als benoemt ze die zelf niet zo, en legt ze niet het verband tussen die ervaringen en God. Toch is dat verband er.

In mijn vorige blog heb ik het gehad over de schepping als overstijgend geheel waar ik een petieterig deeltje van ben. En ik heb geloven gedefinieerd als aanvaarding van dat overstijgende. Die aanvaarding is een religieuze act. Want aanvaarding is meer dan enkel vast stellen. Aanvaarding van de overstijging is niet passief, maar actief: ze verandert mijn manier van in het leven staan; van kijken naar de wereld rondom mij. In het leven van Aukje heeft de schoonheid van de schepping haar geholpen om zichzelf te overstijgen; om in zichzelf onvermoede krachten te vinden. Heeft ze zonder het zo te benoemen God ontmoet ? “Zal ik het kunnen ?” verder lezen

Het M-decreet: georganiseerde schande

Knack

‘Ondersteuning voor leerlingen met beperking: ruil expertise niet in voor logistieke efficiëntie’

‘Expertise komt niet met een vaccin, het is het resultaat van jaren werk’, schrijven vertegenwoordigers van vier scholen. Zij hebben geen goed oog in het ontwerp van het vernieuwde m-decreet, over de begeleiding van leerlingen met een beperking

De auteurs hebben gelijk. In feite komt hun pleidooi neer op een verdediging van het bijzonder onderwijs en een kritiek op de pogingen om dat onderwijs af te bouwen en onder te brengen in het reguliere onderwijs.

De m-decreten worden verkocht als bekommernissen om de gehandicapten (ik doe niet mee aan onnozele schoonspraak) te integreren in onze samenleving. Ik ben voor die integratie. Maar hier wordt de burger gewoon bedrogen: de m-decreten gaan over een operatie besparing in het onderwijs; ten koste van de gehandicapten. Dat is schandalig en erger: misdadig.

Om het simpel te stellen: als je de gehandicapten in een gewone klas zet, bespaar je op gebouwen, verlichting, verwarming, en meer nog: op leerkrachten.

Alle Belgische overheden hebben in 2009 het VN-verdrag inzake de rechten van personen met een handicap geratificeerd en moeten dat nu uitvoeren. Dat bepaalt dat mensen met een handicap – 10% van de bevolking – ook recht hebben op een goed leven en op een volwaardige deelname aan de maatschappij, dus ook aan het onderwijs. (Wikipedia) Het M-decreet werd voorgesteld als een implementatie van dat VN-verdrag. Je moet het kunnen: het recht op onderwijs verwezenlijken door een goed werkend bijzonder onderwijs af te breken en te vervangen door een onderwijs met onvermijdelijk minder kwaliteit voor de gehandicapten, en nog mooier: je schaadt er ook het recht op onderwijs van de “normale” leerlingen mee, want ook dat onderwijs verlaagt in kwaliteit door het M-decreet. Van hypocrisie gesproken !  “Het M-decreet: georganiseerde schande” verder lezen

Wat is er aan de hand in Polen ?

Doorbraak

Lode Goukens

Poolse rechters oordelen helemaal niet anti-EU-recht

Reactie EU op Pools arrest schadelijker voor EU dan arrest zelf

Het Pools Grondwettelijk Hof oordeelde dat de voorrang van het EU-recht op het Poolse nationale recht niet altijd grondwettelijk is. Het Grondwettelijk Hof verwierp dus de voorrang van het EU-recht indien de EU haar bevoegheidsgrenzen overschrijdt

Als je dit artikel van Goukens op Doorbraak leest, krijg je toch een ander beeld over wat er gaande is tussen Europa en Polen. Het zet aan het denken: gaat het wel écht om de LBTQIA+ rechten ? Als ik dat afkortingswoord lees, schiet ik altijd in een lach. Iedere maand komt er wel een letter bij. Als we niet oppassen is binnenkort ieder van ons er op een of andere manier in opgenomen. Maar daar is dus een oplossing voor gevonden: die + op het einde staat voor alle ‘soorten” die er vroeg of laat nog zouden kunnen bijkomen. Vooruitziende mensen die LBTQIA mensen. Wil voor de rest opmerken dat ik geen enkel probleem heb met andersgeaarden dan ik. Echt niet !

Maar terug naar de Polen.

Iedere dag krijgen we wel ergens een bericht over – of commentaar op de misdadige schending van de mensenrechten in Polen. Die schending wordt terecht aangeklaagd. Maar ik geloof nooit dat het de Europese Commissie daarom te doen is. Die Commissie is slechts in één zaak geïnteresseerd: de kapitalistische economische belangen. Als de Ursula von’s, Michels… het over vrijheid, gelijkheid, mensenrechten… hebben, liegen ze. Altijd.  “Wat is er aan de hand in Polen ?” verder lezen

Het duivelse van het wokisme

Doorbraak

Philippe Clerick

Wordt het gevaar van ‘woke’ overdreven?

Over opiniemakers en ‘woke’ ontkenners

Een rector die in voorkomen en lichaamstaal een glad politiek-correct conformisme uitstraalt, heeft onlangs iets ongunstigs over ‘woke’ gezegd. Activistische stemmen mochten voor zijn part deelnemen aan het debat, maar ze mochten andere geluiden niet bannen of verbieden. Dat is wat ik er ook van vind. Als op afspraak verschenen er kort daarna in de pers en op de sociale media een aantal reacties die, terwijl ze voorzichtig in een boogje om de rector heen liepen, benadrukten dat het gevaar van ‘woke’ niet mocht worden overdreven

Philippe Clerick brengt hier een goede analyse.

Ze brengt me tot twee vragen: hoe ontstaat “woke” eigenlijk ? En: waarom verdedigen die “linkse” commentatoren in de pers dat woke-gedoe ?

Om misverstanden te voorkomen: als ik het over “woke” en “woke-gedoe” heb, dan gaat het over de overdreven vorm van woke.

Laat het duidelijk zijn: ik heb niets tegen woke op zich. Het is goed dat mensen aandacht hebben voor onrecht rondom zich, en daartegen protesteren. Ook ik verdedig het kolonialisme niet. Integendeel: ik protesteer tegen de nieuwe vorm van kolonialisme, van na de “dekolonisatie”, waarbij de uitbuiting gewoon is verder gezet, maar dan niet meer door een staat, maar door privépersonen. De dekolonisatie betekende enkel dat de uitbuiting door de belgische staat terug in de privé-handen is gekomen van het koningshuis en zijn trawanten. Het is gewoon de terugkeer naar Leopold II als privé-eigenaar van Congo. Beticht me dus niet van sympathie voor het kolonialisme. Alleen is de manier waarop de wokers hun wokigheid beleven van een onverdraaglijke belachelijkheid, en erger nog: van een gevaarlijke dictatorialiteit. “Het duivelse van het wokisme” verder lezen

Over werkgevers en werkvragers

Grenzeloos

Hersha Kadkol

Wat is er verkeerd aan het kapitalisme?

Amazon-oprichter Jeff Bezos, Virgin Group-oprichter Richard Branson en Tesla CEO Elon Musk illustreren alles wat er mis is met het kapitalisme. Net toen je dacht dat de drie miljardairs niet nog meer het contact konden verliezen met de mensheid, besloten ze zich volledig van de planeet te verwijderen door minstens 21,8 miljard dollar van hun persoonlijke rijkdom te besteden aan ruimtevluchtprojecten

Hersha Kadol brengt een interessante tekst omdat hij niet blijft steken in socialistische verontwaardiging en pleisters plakken op houten benen, maar doordringt naar het systeem: het kapitalisme.

Ik heb het er lang geleden al eens over gehad: de termen werknemer en werkgever zijn bedrieglijk en indoctrinaire manipulatie.

Het gaat over de arbeidsmarkt. Over vraag en aanbod. Welnu, wie is er op die markt vraag en wie aanbod ? Als je de klassieke termen aanvaardt, zoals iedereen slaafs doet, dan is de ondernemer of kapitalist het aanbod: hij geeft werk. De arbeider als werknemer is dan de vraag. Maar dat klopt natuurlijk niet: in de markt bepaalt vraag en aanbod de prijs. Wat is hier de prijs ? Toch het loon van de arbeider ? Dat daalt als er veel aanbod van arbeid is op de markt, en stijgt als er veel vraag is. Dat betekent dat de arbeid het aanbod is, en het kapitaal of de ondernemer, de vraag. De ondernemer heeft werkers nodig, gaat die zoeken op de markt en betaalt een loon: hij is de vraag. De arbeider verkoopt zijn arbeid aan de ondernemer: hij is het aanbod. De terminologie moet dus omgedraaid worden: wie nu werkgever wordt genoemd, is eigenlijk de werkvrager. De huidige werknemer, wordt de werkgever. “Over werkgevers en werkvragers” verder lezen

Wat motiveert mensen om milieuvriendelijk te leven ?

IPS

AUTOMOBILISTEN VERANDEREN HUN GEDRAG ALS ZE DE WERKELIJKE MILIEUKOST MOETEN BETALEN

Weggebruikers veranderen hun gedrag als ze de werkelijke milieu- en sociale kost van hun rit moeten betalen. Dat concluderen Zwitserse onderzoekers na het grootste onderzoek over kilometerheffingen dat tot op vandaag werd gedaan

Toen ik nog in de Middeleeuwen leefde, ging ik in Antwerpen graag kijken naar de bouw van de kathedraal. Op het plein rond de eigenlijk bouwwerf zaten overal mannen op de grond die beelden hakten voor het bouwwerk: waterspuwers, heiligenbeelden, gewoon ornamenten… Een van die hakkers viel me op door de geweldige snelheid waarmee hij zijn beelden maakte. Ik vroeg hem: “Goede vriend, waarom hakt gij – in die tijd jij-jouwden we nog niet – toch zo ijverig ?” “Wel”, zei hij, dat is simpel: “wij worden per stuk betaald. Hoe sneller ik werk, hoe meer ik verdien. En ik graag mosselen met een goed Rijnwijntje… zodus.” Ik begreep hem, want ook ik eet graag mosselen, al prefereer ik een droge wijn van de Loire – maar daar gaat het hier niet om.

Een andere hakker die wat trager was, maar zijn beelden ook wat secuurder afwerkte, antwoordde op mijn vraag naar zijn motivatie: “Ziet ge die man daar ? Dat is onze opzichter. Van hem heb ik alles geleerd. Het is voor mij ondenkbaar dat ik hem zou teleurstellen”. Ja, ook dat is waarlijk een goed antwoord.

De derde bekeek me een beetje verontwaardigd: “Maar ziet gij dat dan niet ? Vergelijk mijn beeld met dat van die anderen. Ja, natuurlijk: geen kritiek: het zijn vakmannen. Maar mijn beeld heeft iets meer. Heel mijn hart en ziel ligt er in. Dit is kunst, mijn heer !

Tenslotte kwam ik bij iemand die geregeld zijn werk onderbrak om naar de oprijzende toren te kijken. Hij zag dat ook ik onder de indruk was van de hemelreikende harmonie. “Mijn heer, dit wordt een bouwkundig kunstwerk voor eeuwen. En ik mag daaraan meewerken. Later, veel later nog, zullen mensen mijn naam vergeten zijn. Maar mijn beeld zal nog altijd bijdragen aan de schoonheid die hier naar de hemel wijst !” “Wat motiveert mensen om milieuvriendelijk te leven ?” verder lezen

Europese vluchtelingkampen: een verloren generatie

MO*

Ula Idzikowska

Kinderen en jongeren in vluchtelingenkampen op de Griekse eilanden

Een verloren generatie

Zijn ze verloren, de kinderen die opgroeien in de vluchtelingenkampen op de Griekse eilanden? Ze gaan niet naar school en kampen met de opgelopen trauma’s. Hoe gaan deze kinderen en jongeren kunnen integreren, in welke maatschappij dan ook? MO*journaliste Ula Idzikowska vroeg het aan psychologen in de kampen op Samos en Lesbos

Ik hou er niet van als men kinderen opvoert om medelijden te wekken om een ideologische of politieke agenda verkocht te krijgen.

Maar hier merk ik niets van die agenda. En dus kan ik ongeremd zeggen: dit is toch onaanvaardbaar ?  ! 

Jullie weten wat ik denk over de opvang van vluchtelingen en migranten. Met alle goede wil en bereidheid tot menselijkheid is het toelaten en opnemen van deze mensen in onze samenleving géén oplossing.

Nu kan ik een dikke boom opzetten over de schande van het Amerikaanse imperialisme en de Europese medeplichtigheid, maar voor het feit dat onze wereld wordt geleid door krapuul in een krapuleus systeem is er geen nabije oplossing, en dus zullen oorlogen mensen op de vlucht blijven jagen, en zullen mensen blijven proberen uitzichtloze armoede in hun thuislanden te ontvluchten.

Op korte termijn bestaat er geen fundamentele oplossing voor het probleem.

Dus wat nu ?

Wie ben ik om een oplossing te bedenken als andere, slimmere, mensen er niet zo dadelijk een vinden ? Maar toch, en wie iets beter weet: welkom ! “Europese vluchtelingkampen: een verloren generatie” verder lezen

Geloof jij in God ?

Ignis

Rik Torfs

Geloof jij al in God?

Nee, die vraag stelt men niet, men vraagt: geloof jij nog in God. Rik Torfs merkt dat geloven tot prestigeverlies leidt. De doorsnee cultuurdrager is immers seculier. Waarom

Rik Torfs borduurt hier wat met de woorden “al” en “nog”. Hij weet zelf ook wel dat er nog veel meer over te zeggen is.

Maar dat geloven, waar gaat dat eigenlijk over ?

Geloven kan geen ingewikkelde zaak zijn, want de mensheid is er van doordrongen. Ik ben bijna zo ver in mijn denken dat ik tijden van decadentie ga laten samenvallen met tijden van ongeloof. Zoals vandaag. Daarmee heb ik niet gezegd dat iedere ongelovige decadent is.

Ik stel het dus ook simpel: geloven is aanvaarden dat ik niet de Hoogste ben.

Er zijn mensen die problemen hebben met dat “de” en wel meewillen als er “het” zou staan. Maar vermits ik iemand ben, heb ik het ook over de Hoogste als iemand. Of liever: als “iets” dat op zijn minst iemand is, want eigenlijk is het meer dan iemand, anders zou het niet hoger zijn. Maar ik heb geen aangepast lidwoord of voornaamwoord voor het woord God, en dus schrijf ik maar “de” Hoogste, en “Hij”. “Geloof jij in God ?” verder lezen