Naar een christelijke islam ?

Ignis

Sami Hallak sj.

Deze jezuïet laat moslims kennismaken met ignatiaanse spiritualiteit

Met een groep jonge moslims verdiept de Syrische jezuïet Sami Hallak zich in de ignatiaanse spiritualiteit. Een uitdagende klus met gewaagde ideeën. “Ik stel hen voor aan een God die met de mens wil samenwerken.

Die Jezuïeten toch ! Ik beken: het is een kloosterorde waar ik wel van hou. Zoals alle verenigingen die het lange tijd volhouden kent hun geschiedenis hoogten en heel diepe laagtes. En zoals alle verenigingen die verspreid zijn over de hele wereld zijn er streken waarin ze goed werken, en andere waar ze er een potje van maken.

Maar hier en nu zijn ze wel goed bezig. Het is een orde van kritische intellectuelen. Daar hou ik van.

Weet je hoe een Jezuïet zijn broek ophoudt ? … Met wilskracht ! Zelfspot is een teken van mentale kracht.

Ze zijn zeer sterk gericht op missie en daar kan je dus nogal wat bedenkingen bij maken. Bekeringsdrang kan ziekelijk zijn en leiden tot grote excessen.

Maar kijk naar de onvergetelijke film The Mission van Roland Joffé –  met de prachtige muziek van Ennio Morricone – en je krijgt een beeld waarbij je vragen kunt stellen, maar waarvan je geen afkeer krijgt.

Argentijnse vrienden met niet veel respect voor de oorspronkelijke Indiaanse bevolking vertelden me ooit dat de Jezuïeten de enigen zijn geweest die de Indianen aan het werk kregen. Ik heb hen verwezen naar The Mission. Daar vraagt een Spaanse gezant aan de Jezuïeten-overste hoe hij dat gedaan heeft om de Indianen aan het werk te krijgen. Het antwoord was simpel en extreem links: wij laten ze voor zichzelf werken op hun eigen grond. De missiepost was een aanklacht tegen de Spaanse grootgrondbezitters die de Indianen als werkvee uitbuitten ter ere van de koning van Spanje. Communisme avant la lettre. “Naar een christelijke islam ?” verder lezen

Een algemene regularisatie brengt geen oplossing

MO*

Yassin Akouh

Gebrek aan bestaanszekerheid en perspectief doet mensen zonder papieren overgaan tot ‘politieke actie’

‘We zijn hier om te werken, niet om te bedelen’

Een kwetsbaar bestaan in onzekerheid doet honderden mensen zonder papieren overgaan tot ‘een politieke actie’. Ze bezetten de Begijnhofkerk in Brussel en de cafetaria van de Université libre de Bruxelles (ULB) en vragen een regularisatiecampagne. MO* laat hen aan het woord: ‘Ik voel me als een crimineel in de 11 jaar dat ik hier ben.

Een beetje intellectuele eerlijkheid is nodig voor een ernstig debat. Die eerlijkheid ontbreekt hier.

Maar laat me duidelijk zijn. Ik heb het in eerdere blogs al neergeschreven: als mensen hier zo lang verblijven dat hun kinderen hier geboren zijn, naar school gaan en eigenlijk geen band meer hebben met het thuisland van hun ouders, kan je ze vanuit menselijk standpunt hier niet wegjagen. En dus ook hun ouders niet.

Het is simpel: pas deze regel toe op de mensen in die kerk. Dan zal je sommigen regulariseren en anderen moeten zo snel mogelijk het grondgebied verlaten.

Laat me toch even herinneren aan een principe dat blijkbaar door nogal wat activisten wordt vergeten, of miskend: een land heeft het recht om te beslissen wie op het grondgebied wordt toegelaten. Met andere woorden: grenzen zijn nodig. Als je echt een wereld zonder grenzen zou hebben, zou de chaos totaal zijn. Je hebt dan geen rechtspraak meer en dus ook geen ordehandhaving. Wil iemand beweren dat ordehandhaving overbodig is ? Corona toont iets anders aan. “Een algemene regularisatie brengt geen oplossing” verder lezen

De enige echte ontwikkelingshulp

MO*

Tom De Herdt

Moeten we ontwikkelingssamenwerking afschaffen? Tom De Herdt vindt van niet

We zijn allemaal landen in “verkeerde ontwikkeling”

Over ontwikkelingssamenwerking valt veel op- en aan te merken. Donoren dreigen ook voortdurend hun manier van leven mee te smokkelen als een model van leven. Maar door één van de instrumenten van internationale solidariteit af te schaffen lossen we het probleem niet op. Tom De Herdt plaatst de eis van 0,7 procent aan ontwikkelingssamenwerking in het originele kader van de resolutie van 1970, die uiteraard verouderd is, maar ook superactueel blijft

Waar is de tijd dat we het gewoon hadden over arme landen of zelfs over achtergebleven landen ? (Let op het woord achtergebleven. Het zal terugkomen.) Maar ook toen al slopen er politiek correcten door de gangen en mochten we het niet meer hebben over arme landen, maar moest het gaan om ontwikkelingslanden en ontwikkelingshulp. Maar ja, ook dat “hulp” was natuurlijk denigrerend. En zo werd het dan ontwikkelingssamenwerking, net alsof iemand die hulp nodig heeft, plots geen hulp meer nodig heeft als je die samenwerking noemt. Ondertussen moet het toch wel duidelijk zijn dat die landen er op eigen houtje niet geraken. Dus hebben ze hulp nodig.

Het gaat over armoede.

Ik ga hier niet filosoferen over wat armoede eigenlijk is. Maar op dit ogenblik is iedereen het er over eens dat armoede relatief is: iemand kan alles hebben wat nodig is om te overleven en toch arm zijn als hij veel minder heeft dan andere mensen in zijn buurt. Een arme bij ons, zou qua levensomstandigheden een rijke zijn in Congo. Daarom kiezen migranten er voor om hier in armoede te leven in plaats van terug te keren naar huis. “De enige echte ontwikkelingshulp” verder lezen

De afbraak van onze sociale zekerheid zal verder gaan.

Doorbraak

Ludo Abicht

Waarom de neoliberalen en niet de ‘populisten’ de vijand zijn

“Dit boek begon als een politieke brandbrief.” 

De politiek filosoof, hoogleraar aan de UvA en columnist Ewald Engelen wilde zijn landgenoten in een kort en krachtig essay ertoe aanzetten, tijdens de verkiezingen op 17 maart 2021 vooral niet nog maar eens op de partij van premier Rutte te stemmen. Zeven maanden later was het schotschrift uitgegroeid tot een gedetailleerde en erudiete ontmaskering van het neoliberalisme, waarvan Rutte uiteraard een populair boegbeeld is

Ewald Engelen is een man om naar te luisteren. Hij is intelligent en heeft het hart op de juiste plaats. Voor de minder begaafden onder jullie: dat is links.

Ook nu weer heeft Engelen gelijk:  de zogenaamde – voor mij nep – linkse elite heeft zich verheven boven het vlaams blok stemmend plebs; heeft daarmee de voeling verloren; kijkt er op neer en geraakt niet verder dan een scheldpartij tegen “die fascisten”. Bij de vraag naar het waarom van dat kiesgedrag, blijft die elite steken bij de kwalijke populistische propaganda van dat vlaams blok waar de domme massa zich laat aan vangen. De vraag of er misschien toch iets mis is met de aanpak van de elite zelf, komt niet eens op bij deze bende nep linkse narcisten die zwelgen in zelfgenoegzaamheid als ze plechtig hebben verklaard dat de grenzen open moeten blijven voor migranten. “De afbraak van onze sociale zekerheid zal verder gaan.” verder lezen

Dierenrechten

Streven

Trees Dewever*

Waarom ik mijn vrienden niet opeet

Rondneuzend in mijn boekhandel werd ik getroffen door de titel Waarom ik mijn vrienden niet opeet. Het bleek een pleidooi te zijn voor mens, dier en aarde van de Franse wetenschapper en Tibetaanse monnik Matthieu Ricard. Omdat er elk jaar 60 miljard landdieren en 1000 miljard zeedieren voor menselijke consumptie worden gedood, is zijn boek een roep om meer menselijkheid en mededogen voor de dieren waarmee we onze planeet delen

Trees Dewever is leraar zijnsoriëntatie en meditatietrainer.

Rechtuit gezegd als ik dat lees heb ik het al gehad met deze Trees. Dat hele gedoe is puur narcisme. Nu is iedereen wel in zekere mate narcist en hoort narcisme bij het mens zijn. Maar het gaat over de mate. Als je je narcisme begint te cultiveren is er iets mis. En als je dan stelt dat je narcisme vermindert door het te cultiveren is het belachelijk.

Ik heb respect voor vegetariërs. Zelf heb ik iedere week wel enkele vleesvrije dagen. Ja, we eten te veel vlees en als mensen me zeggen dat ze geen vlees willen eten van wezens die pijn voelen, dan spreekt dat me aan.

Ethische normen en waarden zijn geen vastgelegde gegevens. Ze evolueren. Die evolutie gaat met vooruitgaan en terugkeren en opnieuw vooruitgaan. Ze gaat niet overal in de wereld even snel. Maar ik denk wel dat er globaal gezien vooruitgang is, al gaat het te traag. 

Ons aanvoelen voor wat goed en kwaad is verfijnt. Er zijn ooit volkeren geweest die er geen enkel probleem mee hadden om kinderen levend in de muren van een huis te metsen om de welwillendheid van de goden af te smeken. Er zijn nu nog beschavingen waarin een meisje minder waard is dan een jongen. Maar “ons” aanvoelen van goed en kwaad laat dit soort zaken niet meer toe. “Dierenrechten” verder lezen

Een loket voor menselijk contact

Uitpers

Piet Lambrechts

Sluit de loketten

Het voornemen van de NMBS om de loketten in nog eens 44 stations te sluiten en in 37 andere stations de openingsuren verder te beperken veroorzaakt deining

Kijk, ik waardeer de mensen die menselijke contacten belangrijk vinden. Ik hoor daarbij en waardeer dus mezelf.

En inderdaad: we leven in een tijd waarin aan die contacten wordt geknaagd. De individualisering en atomisering van de samenleving is een feit en is een van der oorzaken van het groeiend aantal burn outs en nood aan psychologen. En ja: je kan nog beter ruzie hebben met iemand dan niemand hebben. Toch als het niet te erg is.

Maar de bekommernis moet ons wel niet in een kramp doen schieten zodat we op alle slakken, ook de onschuldige, zout gaan leggen. Dat is wat politiek correcten doen.

Ja: onze samenleving is voor vele mensen te ingewikkeld geworden. Er komt te veel op ons af en het komt te snel. Veel te snel. Daardoor krijgen we niet de tijd om de boel te verwerken en te bemeesteren. Dat geeft stress.

Een van de zaken die met ongelooflijke snelheid op ons afdondert is de technologische vernieuwing. Als je vandaag de laatste spiksplinternieuwe foon koopt met alle toeters en bellen ( of neen: toeters en bellen zijn van vroeger) lachen de producenten je achter je rug uit, want zij weten dat de nog nieuwere toeters en bellen al in de pijplijn zitten. De producenten ontwerpen hun toestellen zo dat ze snel zullen versleten zijn. Maar toch zal lang voor het toestel versneld versleten is, het nieuwe op de markt komen. De reclame zorgt er dan voordat je de nieuwigheden als onmisbaar ervaart… “Een loket voor menselijk contact” verder lezen

Hoe goedheid tot domheid kan leiden

Knack

Naima Charkaoui

‘Harde papieren en fysieke grenzen creëren een feitelijke mondiale apartheid’

In Knack leest u deze week een interview met Naima Charkaoui naar aanleiding van haar nieuw boek ‘Het opengrenzenmanifest’. We bieden u hier een fragment aan

Als Knack dit fragment als reclame voor het boek beschouwt, is dit toch wel een grandioze vergissing. Ik hoop voor Charkaoui dat de rest van haar boek een beetje hoger niveau haalt. In ieder geval zal ik het niet lezen.

Dit is een voorbeeld van iemand die van alle soorten hout, ook het meest ongeschikte, probeert pijlen te maken om toch maar ergens mee te kunnen schieten. Zo ontstaat een ondraaglijke intellectuele lichtheid.

Hoe haal je het in je hoofd om toerisme te vergelijken met migratie ?

Van mij mag je aanklagen dat de overgrote meerderheid van de mensen die onze planeet bevolken te arm zijn om aan toerisme te doen.

Ik vind het een schande dat die mensen zelfs te arm zijn om fatsoenlijk te kunnen leven. “Hoe goedheid tot domheid kan leiden” verder lezen

De vasten, tijd van bezinning

Ignis

Hans van Leeuwen

Loslaten is een levenskunst van de eerste orde

Vasten, waar komt dat woord eigenlijk vandaan? Nou, van vasthouden. En dat is eigenlijk een beetje vreemd, want vasten gaat vooral over loslaten

We leven in een rare tijd. Dezelfde mensen die met sympathie naar de ramadan kijken, maken het christelijke vasten belachelijk. En dezelfde mensen die van het ene dieet naar het andere snellen, acties voeren tegen tabak, meedoen aan de Tournée Minérale… vinden christelijke onthechting dwaas. Omdat de inspiratie van het christelijk vasten religieus is ?

Ik doe niet mee aan de vasten omdat ik al het hele jaar door vast. Toch is de vastenperiode voor mij belangrijk, precies om opnieuw expliciet de religieuze inspiratie tot leven te brengen.

Als je op wikipedia Vasten ingeeft vind je nogal wat aandacht voor “gezondheidsvasten”. Maar dit vasten is ik-gericht, en eigenlijk sluit het me op in mezelf. Hetzelfde geldt voor het “prestatievasten”. Dat sluit dan weer aan bij het vasten onder sociale druk. Ook wie vast om goede punten te halen bij zijn God, zal niet bevrijd worden van zichzelf. “De vasten, tijd van bezinning” verder lezen

Corona en gemeenschap

Dwarsliggers

Hoe doodsangst knaagt aan onze toekomst

Deze bijdrage had ik nooit durven schrijven, mocht ik geen ervaring opgedaan hebben met twee burgeroorlogen en de erbij horende machteloosheid van de slachtoffers. Ik heb het over de Balkan en Somalië

Jullie weten dat ik het nogal heb voor de Dwarsliggers. Ze hebben ze natuurlijk wel wat rechts hangen, maar ze zijn  intellectueel eerlijk, en dus moet ik openstaan voor hun argumenten, wat niet betekent dat ik het er mee eens moet zijn.

Moeten we “aanvaarden dat mensen sterven en stoppen met een fata morgana na te jagen” ? Wel, ik denk dat we die fata morgana wél moeten najagen. Nu weet ik ook wel dat ook Pjotr er alles wil aan doen om overlijdens te vermijden, maar zijn verwoording is wel ongelukkig.

Daarbij geeft hij het voorbeeld van deuren die voor hem gesloten blijven uit angst. Hij schijnt te suggereren dat hij het risico wil nemen. Wel, ik vind dat hij dat risico niet moet nemen.

Mijn deur staat wél open. Pjotr is altijd welkom. En toch wil ik geen risico nemen. “Corona en gemeenschap” verder lezen

Nationalisme en controle over de burger

Knack

Laurent Hanseeuw

‘Er is een constante behoefte om de controle over individuen te vergroten’

Onze samenlevingen worden steeds wantrouwiger ten opzichte van de individuen die er deel van uitmaken, schrijft Laurent Hanseeuw van de Vrijdaggroep

De Vrijdaggroep stelt zichzelf zo voor: 

De Vrijdaggroep bestaat uit jonge Belgische talenten (25-35 jaar) die zich voor de verbetering van onze samenleving willen inzetten. Ze doen dat door strategienota’s over de belangrijkste uitdagingen op te stellen en door nieuwe inzichten en ideeën voor het debat aan te reiken.

En ik ben een oud Vlaams talent. Ik ga hier verder niet in op de vraag wat die denktank nu eigenlijk echt is. Iets wat is opgericht door de Koning Boudewijnstichting wekt sowieso mijn wantrouwen. Als ik daarbij naar de leden kijk, zie ik naast belgicistische ook sterk liberale accenten. En, zoals Apache zegt: denktanks versterken vooral de invloed van het bedrijfsleven. Dat lijkt me zeker bij de Vrijdaggroep het geval. De vrijdaggroep is een vehikel van het belgische grootkapitaal. Het is goed mogelijk dat er leden zijn die dat zelf niet zo zien, maar dat zijn dan ook de nuttige idioten. Daarmee heb ik niet gezegd dat alles wat de Vrijdaggroep naar voor brengt waardeloos is. Het zou er maar aan mankeren. “Nationalisme en controle over de burger” verder lezen