Gelijkheid tussen mannen en vrouwen ? Ja, maar…! :-)

Doorbraak

Tom Vandendriessche

Een ideologische heksenjacht

Liesbet Stevens is directeur van het Instituut voor de Gelijkheid tussen Mannen en Vrouwen. In zijn bijdrage oordeelt Tom Vandendriessche (MR) dat het instituut bevolkt wordt door ‘ideologische extremisten’

Tom Vandendriessche is Europees parlementslid voor het Vlaams blok. Dat moet me natuurlijk alert maken. In hoeverre is zijn betoog propaganda voor dat vlaams blok en verspreiding van fascistisch-nazistisch gedachtengoed ?

Toch moet ik in grote lijnen meegaan in zijn betoog.

Voor de mensen die me al dadelijk in het fascistische hokje zetten omdat ik niet radicaal inga tegen de mening van Vandendriessche: merk op dat ik consequent weiger te spreken over het vlaams belang, omdat die partij onder de naam vlaams blok ooit is veroordeeld voor racisme en de naamsverandering enkel een cosmetische ingreep is. Het vlaams belang is dus eigenlijk nog altijd het vlaams blok. 

Weinig mensen beseffen wat die term “blok” eigenlijk betekent. 

Om die betekenis te beseffen kan je best kijken naar de fascistische propagandafilm Triumph des Willens uit 1935, van Leni Riefenstahl, een verslag van de Parteitag in Neurenberg. Laat je niet vangen door de propaganda, maar bewonder wel het filmische meesterwerk. En vooral: zie hoe de aanhangers van Hitler staan opgesteld in blokken voor de Führer, waarbij ieder blok zich voorstelt: het blok uit Westfalen; het blok uit Beieren; het blok uit Saksen… Het vlaams blok ziet zichzelf daar ook opgesteld als het blok uit Vlaanderen… De naam blok maakt voor de goede verstaander duidelijk waar de partij voor staat.  “Gelijkheid tussen mannen en vrouwen ? Ja, maar…! :-)” verder lezen

Wat denken over de privatiseringsgolf ?

De Wereld Morgen

Lode Vanoost

Proefballon minister Diependaele (N-VA) voor privatisering sociaal woonbeleid is vals en laf

Met zijn voorstel om 500 miljoen euro overheidsgeld voor sociale woningbouw aan de privé-sector cadeau te doen, laat Vlaams minister van Begroting, Financiën en Wonen Matthias Diependaele (N-VA) een ideologische proefballon op. Hij wil testen hoe de andere partijen reageren op dit sluikse voorproefje van de privatisering van het sociaal overheidsbeleid. De dingen bij hun echte naam noemen durft hij (nog) niet

Wat is dat toch met die Lode Vanoost ? Natuurlijk is wat Diependaele doet een schande. Maar de manier waarop Vanoost er over bericht is al evenzeer te misprijzen. Om te beginnen is zijn betoog één groot intentieproces. Vanoost wéét hoe Diependaele denkt en kan in het diepst van zijn hart kijken en natuurlijk is wat Vanoost daar ziet niet fraai, want Vanoost wil er niets fraais zien. Erger nog is dat Vanoost hier niets bijbrengt om te begrijpen waar het eigenlijk om gaat.

Laat mij het dan maar doen.

Er is inderdaad een geweldige privatiseringsgolf aan de gang. 

Die golf kadert in de fase waarin het kapitalisme op dit ogenblik verkeert.

Gisteren heb ik het al gehad over de kapitaalaccumulatie die eigen is aan het kapitalisme: door de concurrentie gaat het kapitaal zich meer en meer concentreren in de handen van steeds minder kapitalisten. Vergelijk het met een sportcompetitie die begint met 32 deelnemers.Bij elke ronde valt de helft weg. Via opeenvolgende finales (32/16/8/4/2) leidt het systeem tot één winnaar. In de economische competitie neemt  de winnaar van de ronde de winst mee van de verliezer. Op het einde krijg je dus een winnaar die alles heeft. “Wat denken over de privatiseringsgolf ?” verder lezen

Stop de groei ! Binnen het kapitalisme ? Is dat een mop of zo ?

Grenzeloos

Freek Blauwhof

Stop de groeigekte! Maar hoe?

Groene groei – het idee dat de mensheid telkens meer producten en diensten kan consumeren zonder ecosystemen meer te belasten – is een fata morgana. Achter de onophoudelijke uitbouw van de economie staat een ontwikkelingsmodel dat de natuur en grondstoffen steeds verder uitput. Permanente groei is een centraal bestanddeel van het kapitalisme. De zogenaamde degrowth-beweging stelt dit probleem aan de kaak, maar heeft er uiteindelijk geen sluitend antwoord op

Echt Groen – niet dat van Tinne – komt onvermijdelijk uit op vermindering van menselijke last op de aarde en dus op “ontgroeiïng” van de economie.

Het is niet moeilijk: elke productie vraagt om grondstoffen en energie en de aarde heeft daarvan slechts een beperkte voorraad. Het is duidelijk dat de mensheid op dit ogenblik al de draagkracht van de aarde overschrijdt. Méér kan er niet meer bij.

Vergroening van de energie of de economische klimaattransitie veranderen daar niets aan. Dat we weggaan van olie of steenkool voor onze energiewinning kan goed zijn voor het klimaat, maar verandert fundamenteel niets aan de belasting op onze aarde.

Neen, Tinne van der Straeten zit niet op dat juiste spoor. Ze blijft steken in vergroening die er in bestaat de ene belasting te vervangen door de andere, waarbij de nieuwe belasting dan wel klimaatvriendelijker is. Misschien kan je het haar zelfs niet verwijten. Als je een advocatenkantoor leidt dat zowat alle energieleveranciers als klant heeft, kàn het niet anders of je gaat denken volgens de schema’s van die bedrijven, en die zijn gericht op groei. Dat Tinne toen ze minister werd, ontslag heeft genomen uit haar kantoor verandert daar niets aan. In een gezonde samenleving zou iemand als Tinne nooit minister kunnen worden omwille van een vermoeden van belangenvermenging. Of die er al dan niet is, is niet terzake. “Stop de groei ! Binnen het kapitalisme ? Is dat een mop of zo ?” verder lezen

De dictatuur van de wetenschap

Business AM

Louis Peckstadt

Meer dan honderd Belgische academici ondertekenen manifest tegen pandemiebeleid

Meer dan honderd Belgische wetenschappers, academici en kunstenaars ondertekenden het “Wintermanifest voor een collectief pandemiebeleid“. Daarmee wil het collectief zijn zorgen bekendmaken over het pandemiebeleid van de Belgische overheid

Weer wordt er uitgepakt met het aantal. “Meer dan honderd…” dat het ergens over eens is. Ik hou daar niet van. Toen Einstein met zijn relativiteitstheorie kwam, was zowat niemand het met hem eens. Wat betekent dus het aantal ?

Als het over wetenschap gaat, zegt dat aantal dus eigenlijk niets. Maar hier gaat het natuurlijk niet over een wetenschappelijke stelling (zoals bij het klimaatprobleem), maar over een samenlevingsprobleem, en dan speelt het aantal wel een rol, want het betekent dat er een belangrijke groep mensen een probleem onderkent. In een democratie speelt het aantal wél.

Misschien nog belangrijker is de kwaliteit van de ondertekenaars, en die lijkt me toch wel indrukwekkend.

In feite ondertekenen ze hier het falen van Frank Vandenbroucke. Neen: dat falen is niet absoluut. Frank heeft, zeker bij de aanvang van de crisis kordaat en adequaat het roer in handen genomen en na de grandioze mislukking Wilmès – De Block was dat maar goed ook.

En ja, hij heeft zich af en toe vergist, maar dat kan niemand hem kwalijk nemen. Het grote voordeel voor Frank in die tijd bestond er in dat hij, als wetenschappelijk denkend mens, zich volledig kon toespitsen op dat wetenschappelijke: de bestrijding van een virus en een pandemie. De enige raadgevers die hij toen echt nodig had, waren de virologen en epidemiologen… dacht hij. Het maatschappelijk probleem was toen van mindere orde. Iedereen aanvaardde dat we in een soort oorlogstoestand leefden en dan verdwijnt de democratie die niet geschikt is voor het oplossen van overweldigende, urgente problemen, en neemt de dictatuur het even over. In oorlogstijd maakt niemand problemen over een lockdown, samenscholingsverboden, nachtklokken, of op-hok-plicht. “De dictatuur van de wetenschap” verder lezen

De energiefactuur

VRT NWS

Deze vrouw ziet haar energiefactuur stijgen van 400 naar 1.289 euro per maand: “Dit is onbetaalbaar”

Voor sommige mensen lopen de forse stijgingen van de energieprijzen echt uit de hand. Dat is onder meer het geval bij Kris Van Eeckhout. Zij ziet haar voorschotfactuur stijgen van 400 naar 1.289 euro per maand, zo vertelt ze bij “De inspecteur” op Radio 2. “Dat is toch onbetaalbaar?”

Ok, dit is een extreem voorbeeld, maar dat er een probleem is, is wel duidelijk. Anders zou de hele politieke wereld niet op zijn kop staan. Politiekers hebben niet de gewoonte om problemen aan te pakken als ze niet bestaan.

Ondertussen is heel de discussie totaal irrelevant.

Iedereen is het er over eens dat er dadelijk iets moet gebeuren. En dan komen natuurlijk de ballonnetjes. Daling van de BTW, de energiecheques… En vermits het om “dadelijk” gaat, wordt er ook bijgezegd dat het om voorlopig moet gaan.

Maar iedereen is het er ook over eens dat de prijsstijgingen nog niet gedaan zijn. Ze zullen nog verder oplopen. Gaan ze dan de BTW nog verder verlagen of de cheques wat zwaarder maken ?

De prijzen zullen niet enkel nog verder oplopen, maar er is geen enkel vooruitzicht dat ze op korte termijn ook weer gaan dalen… 

Zeker de geopolitieke spanningen met Rusland maken het zeer onwaarschijnlijk dat de gasprijs nog zal dalen. Mooi toch dat in deze tijd van absurd stijgende gasprijzen, Tinne volop inzet op gas. Nog mooier wordt het als je bedenkt dat de kans elke dag groter wordt dat Poetin de kraan helemaal dicht draait.

En dan komtTinne in Terzake en maakt zich daar belachelijk, want Jonathan Holslag countert haar met het grootste gemak. Tinne mag blij zijn dat die Jonathan een vriendelijke mens is, want hij heeft haar nog gespaard.  “De energiefactuur” verder lezen

Een gelukkige CEO

Kerknet

Lieve Wouters

Hoe Compostela leven & werk van ondernemer Ingrid overhoop gooide

Ingrid Verduyn startte na haar Compostela-tocht een uitzendkantoor voor jongeren in nood: ‘Elke jongere die een job vindt, is een feestje waard.’

Tien jaar geleden trok Ingrid Verduyn voor het eerst naar Compostela. Wat ze onderweg meemaakte, hield ze jarenlang behoedzaam voor zichzelf, maar het sterkte haar in de overtuiging dat ze een missie had naar jongeren in nood. Ze richtte interimkantoor WaW (We And Work) op en werd er vorig jaar voor bekroond met de Inclusieve Onderneming Award 2020

“Ik  zal er zijn voor u ! “ 

Slechts enkele woorden, maar misschien zijn ze de belangrijkste die een mens kan uitspreken of beluisteren.

Ingrid Verduyn hoorde ze tijdens een eucharistieviering in een Spaanse kathedraal. Je kan het zien als een soort mystieke beleving.

Mijn eerste reflex bij mystieke ervaringen is er een van wantrouwen en scepticisme en ik denk dan dadelijk aan hysterie. Maar deze Ingrid geeft me niet de indruk dat ze veel aanleg heeft voor hysterie. Wat is er dan aan de hand ?

Natuurlijk zal wat de domme massa en zelfs een omhooggevallen cultuurloze geldelite tegenwoordig muziek noemt geen aanleiding geven tot dit soort ervaringen. Wat platvloers is, kan niet naar de hemel voeren. Dat geldt overigens ook voor mensen die totaal gefocust zijn op het sociale, op de sociale strijd, want die is aards. “Een gelukkige CEO” verder lezen

Over gemeenschapsdenken

Knack

Patrick Loobuyck

Moraalfilosoof UGent en Universiteit Antwerpen

In “Reset” botsen we op de filosofische grenzen van Elchardus’ gemeenschapsdenken’

Politiek filosoof Patrick Loobuyck las het boek van socioloog Mark Elchardus. ‘Een intellectueel festijn, al voelde ik bij het lezen ook wel wat onvrede.

Het is natuurlijk niet mogelijk om in een blog een diepgravende commentaar te geven bij een essay zoals dit van Loobuyck, nog minder bij een boek zoals dat van Elchardus.

Sta me toe om eerst en vooral op te merken dat iedereen, zowel Loobuyck, als Elchardus, als ik – ik weet het, het klinkt pretentieus om mezelf bij deze intellectuelen te zetten – getekend is door zijn persoonlijke geschiedenis, ook intellectueel, en dat deze geschiedenis beperkingen oplegt aan het denken. Anders gezegd: ik vind bij iedereen wel iets wat me aanspreekt en evenzeer iets wat me tegensteekt. 

Thomas Van Aquino slaagde er in de middeleeuwen nog in om een allesomvattende synthese te schrijven in zijn lijvige Summa Theologiae. Maar zijn wereld was veel kleiner en overzichtelijker dan de onze. In deze tijd lijkt me het niet meer mogelijk echt alle mogelijke aspecten van de morele, politieke… werkelijkheid in een geheel-visie samen te brengen. Dàt is het onvermogen waar Loobuyck Elchardus op betrapt en waar hij zelf ook op stoot in zijn eigen werken.

Of nog: ook Marx heeft het niet gekund, en ik al zeker niet in mijn boekje Eutopia. En neen, ik heb echt niet de pretentie om me te meten met Elchardus, Loobuyck of Marx. Maar als bewust levende burger heb ik wel het recht om mijn nadenken over mens en samenleving neer te schrijven. Het is dan aan slimmeren dan mij om er over te oordelen. “Over gemeenschapsdenken” verder lezen

De islam, de moslims en wij

Business AM

Waarom moslims bezorgd zijn over het EU-presidentschap van Frankrijk

Sinds 1 januari heeft Frankrijk het presidentschap van de Europese Unie in handen. Die rol wisselt elke zes maanden tussen de lidstaten, en houdt in dat het voorzittend land de continuïteit in de Europese Raad moet vrijwaren. Het presidentschap van Frankrijk kan echter slecht nieuws betekenen voor moslims in alle EU-lidstaten

Allereerst: het is voor mij onaanvaardbaar om dé moslim te vereenzelvigen met de islam. Kritiek op de islam is dus niet per definitie kritiek op moslims. De overgrote meerderheid van gelovigen, van welke godsdienst ook, beleven hun geloof niet radicaal. Die beleving kent een gradatie met evenveel graden als er  gelovigen zijn. Zo is het bijvoorbeeld voor vele deugdzame moslimouders een pijn dat hun kinderen niet zo gelovig leven.

Hier speelt ook de vrije mening en meningsuiting. Zelfs een fascist heeft recht op zijn mening en om die te uiten. Het is aan antifascisten om daar adequaat op te reageren, en dat gaat dan over inhoudelijke reactie en niet over bestrijding van de fascistische mens. Zolang die mens geen strafbare daden stelt, mag je hem als mens niet aanvallen. Wat geldt voor fascisten, geldt ook voor moslims. Laat hierbij duidelijk zijn dat ik een vastberaden tegenstander ben, zowel van het fascisme als van de islam. “De islam, de moslims en wij” verder lezen

De onnozelheid van zelfgenoegzame goedwillenden

MO*

In gesprek met Gentse schepen voor Internationale Solidariteit Hafsa El-Bazioui en haar voorgangster Tine Heyse

‘Democratisering, niet liefdadigheid, kan een systeem veranderen’ – ‘En een beleid dat geen dat geen kwaad doet’

Het aantreden van Hafsa El-Bazioui als schepen in Gent kreeg over heel Vlaanderen aandacht, nog voor ze ook maar iets kon wegen op het beleid. MO* blikt samen met haar en haar collega-schepen Tine Heyse, van wie ze de bevoegdheid Internationale Solidariteit overnam, terug en vooruit. Wat betekent internationale solidariteit in een stad als Gent? Wat is er gerealiseerd en wat komt eraan

Wat een geleuter !

Neen, ik ga het niet over die hoofddoek hebben, al kan je ook daar een boompje over op zetten, maar ondertussen ligt dat boompje natuurlijk al lang afgezaagd tegen de vlakte. Toch nog even.

Maar het gaat er om dat deze dames overlopen van goede bedoelingen en helemaal thuis zijn in het jargon van de narcistische strijd voor een betere wereld, maar ik nergens iets lees wat echt tot die betere wereld zou leiden. Of nog: ze hebben er geen enkel benul van waar het over gaat.

Weet je waar dat volkje mee bezig is ? Met woordgebruik. Zo bijvoorbeeld komt het woord “ontwikkelingslanden” niet voor in dit interview. Het gaat voornamelijk over die landen, maar ze worden niet vernoemd. Ze spreken over internationale solidariteit en over dekolonisatie en vermijden zo om een term te gebruiken die niet meer hip is.

Laat me het cru stellen: de armoede in de ontwikkelingslanden zou geen thema mogen zijn. Internationale solidariteit is een term die past in wat ik graag nep-links noem. “De onnozelheid van zelfgenoegzame goedwillenden” verder lezen

Het covidbeleid doorgelicht

Doorbraak

Pieter Bauwens

Ego’s en narcisme zijn leidraad in covidbeleid

De voorbije twee jaar hebben we de kracht gezien van de media. Twee durvers die hun nek boven het maaiveld uitstaken, zijn publiekelijk gelynched. De Eerste was Lieven Annemans, de tweede was Sam Brokken. Sindsdien zwijgen virologen of andere wetenschappers die een mening hebben die afwijkt van wat de tv-experten vertellen en herhalen. Zij hebben gezien wat de gevolgen zijn

Eergisteren had ik het er over dat de toppolitici in een bubbel leven. Vandaag hoor je het ook eens van een ander. En het beeld van die bubbel is ontluisterend. 

De politici

Het is inderdaad een bubbel van extreem hypocriete egotrippers die in de media de redelijke, medelevende regeerder uithangen en binnen hun bubbel veranderen in ruziemakers die smerig taalgebruik niet mijden om mekaar de duvel aan te doen. Neen, ze zijn niet begaan met het algemeen belang. Ze zijn enkel begaan met zichzelf, de belangen van hun partij en de belangen van de groepen waarvoor ze zelfs niet verkozen, gedropt zijn in de machtsposities. Of dat nu de belangen zijn van het VBO, VOKA, de horeca… maakt niets uit. Wie geen belangenbehartigers heeft in de bubbel betaalt de rekening. Vandenbroucke heeft het zelf gezegd: als we het ene openen, moeten we het andere sluiten. Bij dat andere hoort dan altijd de cultuursector omdat die voornamelijk links ge-oriënteerd is en de minister, Jambon, zich rechts situeert. Die linkse cultuursector werkt Jambon al lang op de zenuwen, en dus gebruikt hij die als pasmunt om voordelen weg te kapen voor de andere sectoren die voor hem belangrijker zijn.

Dat de Raad van State dan de beslissingen van dat zogenaamde overlegcomité terugdraait is het beste bewijs van het falen van Jambon. “Het covidbeleid doorgelicht” verder lezen