De nonsens van Tinne en de vergissing van Raoul

LSP

door Boris Malarme uit maandblad De Linkse Socialist

Publieke controle, publieke pool, nationalisatie van de hele sector. Hoe kunnen we de energieprijzen controleren?

In september gaf de Nationale Bank in haar maandelijkse rapport aan dat het consumentenvertrouwen op een historisch dieptepunt staat, nog slechter dan in de eerste golf van Covid-19. Kort voor de militantenconcentratie van de vakbonden op 21 september onthulde de ‘Grand Baromètre Le Soir-RTL-Ipsos’ dat 64% van de Belgen vreest hun energierekening niet te kunnen betalen

Ik snap het niet.

Waarom heeft  Boris Malarme het pas in zijn laatste alinea over waar het écht om gaat ? Om de energiesector in handen van de gewone mensen ?

De zich links wanenden pleiten nu voor een nationalisering van de energiesector. Ik kan daar begrip voor opbrengen. Het zou waarschijnlijk een beetje dadelijk soelaas brengen.

Een beetje – dadelijk… Maar geen echte oplossing. Lees verder “De nonsens van Tinne en de vergissing van Raoul”

Wat is het kapitalisme ?

Op facebook verzeilde ik in een discussie over van alles en ook over het kapitalisme. Daarbij bleek dat mijn intelligente gesprekspartners en ik het niet helemaal over hetzelfde hadden als we het woord kapitalisme gebruikten.

De meeste mensen hebben wel een idee van wat het kapitalisme is, ook al zullen velen die idee niet echt kunnen expliciteren. In veel contexten volstaat dat idee. Soms ook niet.

In de meeste contexten van mijn blogs volstaat het om het te hebben over de concurrentie en het winstbejag. Dikwijls moet daar ook de bepaling van kapitalist bij: de bezitter van de productiemiddelen.

Een blog is geen essay en dus heb ik het dikwijls enkel over dat aspect van het kapitalisme dat in de context van belang is. Lees verder “Wat is het kapitalisme ?”

Weg van het fascisme ?

Knack

Vincent Scheltiens

‘Hoe het Europese continent de vierde extreemrechtse golf zal aanpakken blijft onduidelijk’

‘Niet dat de geschiedenis zich herhaalt, en al zeker niet op dezelfde manier, maar historisch werken is comparatief werken, is kijken naar verschillen, breuken en (gedeeltelijke) gelijkenissen’, schrijft historicus Vincent Scheltiens de kijkt naar de verkiezingen in Zweden en Italië en de ‘mainstreaming van extreemrechts’

Ik ben er van overtuigd dat Vincent Scheltiens een brave mens is die het goed bedoelt. En fundamenteel sta ik natuurlijk ook aan zijn kant en deel ik zijn afkeer van fascisme en nazisme.

Misschien moet ik hem zelfs bewonderen want in deze tijden begint het stilaan moed te vragen om uit te komen voor een afkeer van het fascisme. Hij heeft gelijk als hij stelt dat het fascisme in Europa aan een opmars bezig is. Maar als de fascisten echt aan de macht komen, kan je als linkse mens maar beter aan emigratie gaan denken, want fascisten staan er niet om bekend dat ze de mening van tegenstanders vrij laten uiten. Lees verder “Weg van het fascisme ?”

Over het klimaat en wat er toe doet

Knack

Jan Mertens

‘Vooral geen vragen stellen bij de rijken?

Techno-optimisten lijden aan een pijnlijke vorm van therapeutische hardnekkigheid’ De klimaatcrisis lijkt andermaal onze vakantiepret te verstoren, schrijft Jan Mertens van Oikos. ‘Net wanneer we weg willen van het normale duwt de nieuwe normaliteit ons met de neus op de feiten.

Ja, ik hou wel van die Jan Mertens.

Het siert hem dat hij zowel bekommerd is om onze klimatologische leefomstandigheden als om het lot van de minderbedeelden in deze wereld.

Als het over het klimaat gaat krijg ik wel de reactie dat ik een scepticus ben. Sommige kwaadwilligen beschouwen me als een ontkenner.

Laat het duidelijk zijn: ik ontken niets. Ik zie wat we meemaken en ik vind het niet normaal. En geen haar op mijn hoofd denkt er aan om te ontkennen dat de mens een rol speelt in dat verhaal. Lees verder “Over het klimaat en wat er toe doet”

Weg met de politieke partijen !

Knack

Jean-Marie Dedecker  

‘Je kunt wel een stok in het hoenderhok gooien, maar steeds moet je vaststellen dat de hoenders er zich niets van aantrekken’

Naar aanleiding van het aangekondigde vertrek van Valerie Van Peel uit de politiek  staat Jean-Marie Dedecker stil bij ‘de versnelde uitholling van de parlementaire macht, de ontmoediging van de volksvertegenwoordigers en de teloorgang van het vrije woord.’

Het spijt me, maar Dedecker heeft gelijk.

Valérie  Van Peel was voor mij een van de zeer weinige politici waarvan ik dacht: die zegt wat ze meent, en meent wat ze zegt. De anderen zeggen wat ze denken dat goed is voor de partij. Calvo zegt altijd wat hij denkt dat goed is voor zichzelf.

De N-va is niet mijn partij. Maar voor Van Peel zou ik N-va stemmen. Neen, ik hield niet van de emotionaliteit die haar soms overmeesterde. Maar eerlijkheid is tegenwoordig zo zeldzaam dat we ze moeten koesteren. Lees verder “Weg met de politieke partijen !”

Over macht en vrijheid ( 2 )

Gisteren had ik het al over een thema dat me nauw aan het hart ligt: de relatie tussen macht en vrijheid, met daarbij het probleem van de staat als machtsfactor. En ik eindigde met het voorbeeld van de lage emissiezones.

Vandaag wil ik terug naar meer fundamentele aspecten.

Uitoefening van macht is niet helemaal te vermijden, maar één zaak is zeker: ze mag niet uitgeoefend worden door mensen die uit zijn op macht. Ook niet als die mensen die macht met de beste bedoelingen zouden uitoefenen.

We moeten dus naar een totaal andere democratie dan deze die we nu kennen. Lees verder “Over macht en vrijheid ( 2 )”

Over macht en vrijheid ( 1 )

Grenzeloos

Kees Stad

Duistere Bank: Onthullend boek over de Deutsche Bank

In de week van 18 februari werd het boek Dark Towers (in het Nederlands Duistere Bank) wereldwijd gelanceerd. Het is een onthullend boek over een van de grootste banken op aarde. Maar de reden dat het boek geschreven werd, en dat het zoveel aandacht trekt, is vooral dat het de huisbank van Donald Trump is

Eigenlijk is het overbodig – of zou het overbodig moeten zijn om aan mensen zoals jij en ik duidelijk te maken dat er een andere wereld dan de onze is. Een wereld waar wij geen benul van hebben: de wereld van de machtigen.

Wij hebben evenmin echt benul van nog een andere wereld: die van de totaal machtelozen. We weten wel dat die wereld bestaat, en we zijn zelfs bekwaam tot een vorm van medeleven, maar écht besef van de wereld van die mensen hebben wij niet.

De wereld van de machtelozen kan voor ons nog enigszins bevattelijk zijn. De wereld van de machtigen ontgaat ons volledig. Lees verder “Over macht en vrijheid ( 1 )”

Er loopt van alles mis met de politieke partijen. Ik pleit voor een democratie zonder partijen.

Knack

Hendrik Vuye & Veerle Wouters

Hoogleraar (UNamur) en lector (Hogeschool PXL), voormalige V-Kamerleden

Echte verandering ligt niet meer in het bereik van de particratie’

‘Pacificeert de particratie nog, of polariseert ze?’ vragen Hendrik Vuye en Veerle Wouters in hun nieuwe boek ‘Schone schijn. Particratie wurgt democratie’. Knack biedt u een voorpublicatie aan.

Werkt de particratie? Laten we even politici aan het woord van verschillende partijen. Vlaams Parlementslid Hermes Sanctorum (Groen, later onafhankelijk) stelt dat de particratie helemaal niet meer werkt: ‘Daardoor komt er van beslissen nog weinig in huis. Welke grote hervormingen heeft het parlement onlangs nog beslist? De erfbelasting, ja, maar dat was gemakkelijk, om iedereen meer te geven. Maar voor de rest? Ik zie het niet’ (Het Nieuwsblad, 17 maart 2018). De particratie polariseert: ‘Door steeds harder te roepen, bedienen politici hun achterban, maar van actie komt niets meer in huis. Er heerst stilstand’ (De Morgen, 5 september 2016).

Vuye en Wouters hoorden voor mij bij de intelligentste en meest integere politici. “Hoorden” in de verleden tijd. Want juist daardoor zijn ze uitgeserveerd. Door de n-va.

Ook hier hebben ze gelijk. Maar – het klinkt pretentieus – mijn analyse in mijn boek Eutopia gaat dieper. 

Ik citeer uit Eutopia:  “…Het organiseren van partijen is het installeren van verdeeldheid. Verdeeldheid is een niet te vermijden toestand. Maar verdeeldheid kan – soms, meestal –worden overwonnen, zonder dat de partners hun eigenheid verliezen. In ieder geval zou dit de bedoeling moeten zijn. Daarvoor echter moeten de partners afzien van het streven naar macht. Echter, door het bestaan van politieke partijen wordt deze bedoeling onmogelijk gemaakt, precies omdat de partijen in wezen uit zijn op macht. Lees verder “Er loopt van alles mis met de politieke partijen. Ik pleit voor een democratie zonder partijen.”

Over Jambon en armoede ( 2 )

Wij leven in de illusie dat  herverdelingsmechanismen en sociale zekerheid de armoede oplossen. Het kan raar klinken, maar onze sociale zekerheid is geen instrument tegen de vorm van armoede die eigen is aan onze huidige westerse samenleving. Ze is een instrument tegen tegenslagen in het leven, en om dan armoede te voorkomen. Ze dient om een tijdelijke werkloosheid op te vangen, of ziekte en ouderdom. Maar die werklozen, zieken of ouderen zijn geen armen. De sociale zekerheid voorkomt dat ze arm worden, maar mensen die al arm zijn, worden niet uit hun armoede gehaald. 

Sociale zekerheid gaat over zekerheid. Daarom is veel sociale zekerheid ook georganiseerd als een ver-zeker-ing. (Bijvoorbeeld de ziekteverzekering). Maar denk je dat armen zich kunnen verzekeren tegen armoede ?

De sociale zekerheid maakt dus wel dat de armoede door uitbuiting door de kapitalist, wordt ingedamd, maar toch is er nog armoede in onze samenleving. Die moet dus een andere oorzaak hebben.  Lees verder “Over Jambon en armoede ( 2 )”

Over Jambon en armoede ( 1 )

Doorbraak

Philippe Clerick

Een ‘kille’ regering

Woon- en jobbonus anders bekeken

Tegen de nieuwe Vlaamse regering wordt aangevoerd dat ze ‘kil’ is. Je komt het woord overal tegen. Björn Rzoska van Groen zegt bijvoorbeeld in de Zondagskrant: ‘Nieuwkomers moeten hogere drempels over […]. Werklozen moeten voortaan gemeenschapsdienst doen […]. De bouwmeester moet zich bezighouden met zijn kernopdracht […]. De regering wil spijbelen harder aanpakken […]. De VRT wordt in een [financieel] keurslijf gestopt. Ik vrees voor een kil en hardvochtig Vlaanderen.

De verenigde linkse oppositie haalt op dit ogenblik de bovenhand in de propagandastromen die constant op ons worden losgelaten. Dat is voor de wringer in mij genoeg om ook een tegenstem aan het woord te laten.

Tot nu toe heb ik geen commentaar gegeven bij het regeerakkoord. Ten eerste omdat ik er te weinig van weet. En ten tweede omdat ik het niet kan opbrengen om er meer over te weten te komen, omdat het eigenlijk slechts een verklaring is, en ik wil afwachten wat er in de praktijk gebeurt. Dat weet de oppositie ook. Maar intellectuele eerlijkheid is niet het kenmerk van huidig links. Ik vind het verschrikkelijk om te moeten zeggen: de laatste jaren zijn er slechts twee politici geweest die ik niet heb betrapt op intellectuele oneerlijkheid: Bart De Wever en Jonh Crombez. En John wordt door zijn eigen linkse achterban in zijn rug geschoten. Lees verder “Over Jambon en armoede ( 1 )”