Er zijn drie soorten mensen.
Je hebt de mensen die oprecht geloven dat Poetin Oekraïne is binnen gevallen omdat hij een slecht karakter heeft en/of omdat hij er van droomt een nieuwe Tsaar te worden en het oude Tsarenrijk te herstellen, of toch al zeker de oude Sovjetunie. Daarom zou hij een bedreiging zijn voor Europa. Met Pinksteren zingen deze gelovigen de toepasselijke hymne ”De Russen komen !” in plaats van het ”Kom o heilige Geest””.
De tweede soort zijn de krapuleuzen die dat aan de eerste soort hebben wijs gemaakt.
Tenslotte heb je mensen zoals ik die weten hoe het echt in mekaar steekt. Maar zo ben ik er nog niet veel tegengekomen. Behalve natuurlijk bij mijn lezers.
Ik heb in vorige blogs al genoeg uitgelegd dat Poetin Oekraïne is binnen gevallen omdat hij door de VS in een situatie is gedwongen waarin hij dacht dat hij voor de veiligheid van Rusland niet anders kon dan Oekraïne terug in de Russische invloedsfeer te brengen omdat Oekraïne anders een bedreiging vormde voor Rusland. Hij heeft zich door de Amerikanen in een val laten lokken: een uitzichtloze oorlog.
Het grappige is dat Trump hetzelfde aan de hand heeft in Iran, al is het natuurlijk niet helemaal hetzelfde: Iran vormt voor de Amerikanen totaal geen bedreiging. Het moest enkel uitgeschakeld worden als bondgenoot van China als de VS de oorlog met dat land beginnen. Maar ook hier heeft Trump, net zoals Poetin gedacht: dat varkentje wassen we wel even. Dat varkentje bleek dan een serieus everzwijn waar ze allebei hun tanden op stuk gebeten hebben – als dat een juiste beeldspraak is.
Ondertussen zijn er 100.000-en doden gevallen en enorme vernietigingen aangericht, en als je kijkt naar wie er achter steekt, zie je de VS.
Je kan natuurlijk nog verder kijken, en dan kom je uit bij de Chinezen. Waar halen die gele scheelkijkers het lef om slimmer te zijn dan de VS en hun aanhangsels ?
Hoe is het in gods- en Trumpsnaam mogelijk dat zij de wereldwijde concurrentiestrijd winnen en de VS – en Europa ! – van hun troon stoten ?
Je kan de VS toch niet verwijten dat ze daar iets willen aan doen ?
Het probleem is natuurlijk dat ze daar aan de andere kant van de Oceaan al lang begrepen hebben dat ze die economische oorlog gewoonweg niet kunnen winnen. De Chinezen hebben nu eenmaal een staatsvorm ontwikkeld die efficiënter is. En ze kunnen rekenen op een enorme bevolking die niet gecorrumpeerd is door multiculturaliteit.
Je kan daar als humanist veel bedenkingen bij maken. Het regime is autoritair. In zo ’n uitgestrekt land heb je natuurlijk ook wel verschillende volkeren en culturen, maar die steunen toch nog op een gemeenschappelijke sokkel en als er ergens een barst is, wordt die dadelijk door het regime vakkundig dichtgeplakt. Ik denk niet dat ik in zo’n regime zou willen leven.
Maar dat is allemaal niet terzake. De toestand is gelijk hij is en wij zitten in het verliezende kamp.
Vermits de VS de economische oorlog niet kunnen winnen, rest hen enkel nog de militaire oorlog.
Ik ben geen militaire expert en kan geen uitspraken doen over de manier waarop de Amerikanen China willen aanpakken. Simpel zal het niet zijn als je ziet hoe ze vast zitten in Iran. Enkel bombarderen heeft niet het verhoopte resultaat gebracht en zelfs de obstinaatste militair durft niet beginnen aan een grondoorlog.
Ik heb nog even gehoopt dat de ervaring in Iran de strategen in de VS tot het inzicht zou hebben gebracht dat een oorlog met China even uitzichtloos is. Maar ondertussen zie ik wel dat de Amerikanen gewoon verder gaan met de voorbereiding van die oorlog.
Die voorbereiding gebeurt op twee essentiële niveau’s: enerzijds de opbouw van een oorlogsindustrie met een enorme voorraad aan militaire middelen, en anderzijds de uitschakeling van alle mogelijk belangrijke bondgenoten van China.
Trump zegt zelf dat hij niet alle Amerikaanse middelen kan/wil inzetten in Iran omdat hij ze nodig heeft in de Stille Oceaan. Dat betekent dat de opbouw van de militaire middelen gewoon door gaat.
Bij de uitschakeling van de bondgenoten zie je natuurlijk op de eerste plaats Rusland dat al enorm verzwakt is door de oorlog in Oekraïne, samengaand met de strategie om de Europese leiders er van te overtuigen dat ze niet meer op de VS moeten rekenen, zodat Europa in enorm versneld tempo een militaire macht opbouwt die bekwaam is om Rusland aan te vallen zodat het niets mzzr betekent als bondgenoot van China.
Andere opvallende voorbeelden zijn Venezuela en nu ook Cuba die door hun ligging bedreigend zouden kunnen zijn voor de VS, ook al betekenen ze militair eigenlijk niets.
Het ziet er dus niet goed uit.
Voor mijn trouwe lezers heb ik nog een portie cynisme: wij moeten niet bevreesd zijn voor een Russische inval in Europa. De Russen hebben gewoon geen leger om een grondoorlog tegen Europa te voeren. Oekraïne is daar het beste bewijs van. Wel kunnen ze natuurlijk drones en raketten naar ons sturen. Die zullen wel schade aanrichten en een aantal doden opleveren, maar niet getreurd: we zullen geen Russisch moeten leren. De doden aan onze kant zullen vooral vallen in Rusland.
Tenslotte wil ik nog even echt dieper doordenken.
Je hebt de Amerikaanse drang naar hegemonie. Je hebt de Chinezen die de economische concurrentie winnen.
Maar je hebt ook het systeem waarbinnen zich dit alles afspeelt.
De kern van de zaak is de concurrentie. Met als uiterste vorm van concurrentie de oorlog.
Zolang wij blijven steken in een economisch systeem (met bijhorende liberale ideologie) dat de concurrentie cultiveert, zullen we van oorlog naar oorlog gaan.
In het kapitalisme is de oorlog een essentiële factor. Kapitalisme kàn niet zonder oorlog.
In het kapitalisme is geen echte vrede mogelijk. Je kan periodes hebben van wapenstilstand of van gewapende vrede. We hebben die op het Europese continent gekend met van de ene kant West-Europa en van de andere kant de Sovjet-Unie of na de implosie van die Unie, Rusland met de landen in zijn invloedssfeer.
Maar vrede ?