Wat me verwondert, zegt God, is de hoop.
Daar ben ik van ondersteboven
De mensenkinderen, ze zien toch
Wat er in de wereld allemaal omgaat
En ze geloven dat het morgen omslaat.
Ze zien hoe het in de wereld omgaat
En toch geloven ze dat het morgen beter gaat
Dat is toch ongelooflijk.
Soms zegt God, soms kan ik mijn eigen ogen niet geloven. ( La petite fille Espérance, Charles Péguy)
Voortdurend vragen mensen mij: ”Wat denk je, mogen we nog hopen dat die vreselijke oorlog er niet komt ?”
Voortdurend vragen mensen mij: ”Wat denk je, mogen we nog hopen dat die vreselijke oorlog er niet komt ?”
Ik kan je die hoop niet geven. Elke nieuwe gebeurtenis in de geopolitiek brengt ons een stap dichter bij de derde wereldoorlog. Iedereen vraagt zich af waar Trump mee bezig is ? Het antwoord op die vraag vind je als je zijn politiek ziet als voorbereiding op die oorlog.
Hoe ik daartoe kom vind je in een aantal blogs. Lees ze voor wat ze waard zijn
Sorry !
Ik zou echt willen dat ik het anders kon stellen. Ik betrap mezelf er voortdurend op dat ik hoop dat ik me vergis. Ik speur naar sprankeltjes hoop. Maar ik vind er geen.
En daar zit ik met mijn geloof in de goede God, die mijn naam geschreven heeft in de palm van zijn hand. (Jesaja 49:16)
Laat die goede God me dan in de steek ? Is hij wel goed ? Misschien is hij dan toch de rechtvaardige rechter waar nogal wat mensen in geloven, die zich christen wanen, maar het niet zijn ?
Als je naar ons westerse samenleving kijkt en je ziet het materialisme, de decadentie (die blijkbaar de meesten juist niet zien), het toenemende geweld, verbaal in de sociale media … dan lijkt die oorlog als straf voor zoveel zondigheid wel begrijpelijk. Hoe zou een rechtvaardige God Rechter die zichzelf ietwat respecteert onze rotzooi onbestraft kunnen laten ?
Je kan natuurlijk ook tot het besluit komen dat die God er gewoonweg niet is. Als je de, dikwijls letterlijke, puinhoop ziet die wij van de wereld gemaakt hebben; als je het immense lijden ziet … kàn je toch niet geloven in een almachtige God ?
En als die almachtige er toch zou zijn, wil ik er niks mee te maken hebben.
Wat nu, gelovige Charles ?
Tja, ik zou het bovenstaande natuurlijk niet geschreven hebben als ik niet al een antwoord had op die vraag.
Het gaat het om de vraag naar geluk.
In het eerste boek van de bijbel plaatst God de mens in de tuin van Eden, symbool van geluk. God wil dat de mens gelukkig is.
Dan komt natuurlijk de vraag: wat is dat eigenlijk, dat geluk ?
Moeten we het zoeken waar zoveel mensen mee bezig zijn: een goed lief, huisje, tuintje, kindje, ligvakantie op een strand …? Ligt het in een mooie carrière ? Ligt het in streven naar controle, dominantie, macht … ?
Dat is nu juist wat de evangelies ons in de persoon van Jezus leren: het is allemaal ijdel. God is Liefde. Je kan dat vertalen naar: geluk is liefde. Maar ook: niets gaat boven de Liefde. Liefde is waar het om gaat.
Dàt is de boodschap: blijf de liefde beleven, wat er ook gebeurt, in goede dagen, in vrede, maar zeker ook in slechte dagen, in oorlog.
Waar leven is, is kwetsbaarheid, is pijn, lijden. Een rots is onkwetsbaar, maar ze leeft niet.
Een kind kan niet op de wereld komen zonder de pijn van bevalling.
We kunnen niet leven zonder te sterven.
En tussen geboorte en sterven zullen er onvermijdelijk tegenslagen komen, lijden in alle mogelijke vormen. Wie denkt dat hij alle lijden kan vermijden zal er onder lijden dat hij het niet kan vermijden.
In West-Europa heeft er nooit een generatie geleefd die geen oorlog gekend heeft. De mensen die in 1946 geboren zijn, weten dus waar ze aan toe zijn.
En in al dat lijden moeten we en kunnen we toch gelukkig zijn, zegt de christelijke boodschap, want ook in lijden kunnen we houden van mekaar, goed zijn voor mekaar. Vooral in lijden moeten we goed zijn voor mekaar. Onze hoop is niet dat we het lijden kunnen vermijden. Onze hoop is dat we ook in dat lijden gelukkig mogen zijn.
Een mens die lijdt heeft de neiging om zich op zijn lijden te concentreren – om zich op zichzelf te concentreren. Vooral dan moet een mens blijven proberen om goed te zijn voor anderen.
Vooral de lijdende mens moet er alles aan doen om de liefde te blijven beleven. Door het doorbreken van de ik-gerichtheid, doorbreekt hij het lijden.
Dat is wat Jezus ons heeft voorgeleefd op zijn kruis.
En als het lijden zo sterk is dat dat niet lukt, zijn er de anderen om het te helpen dragen. Daarvoor stond Maria onder het kruis en beeldhouwde Michelangelo de Piéta.
De oorlog zullen we niet kunnen vermijden en het lijden kunnen we niet bagatelliseren, relativeren, minimaliseren … Het klinkt raar, en misschien moet je gelovig zijn, maar ook in die oorlog kunnen we gelukkig zijn. We zullen niet helemaal gelukkig zijn. Dat zijn we nooit. Er zullen momenten zijn dat we het niet meer zien zitten; dat we treuren; dat we enkel nog focussen op overleven … Maar !
Mijn vorige zondagbezinning eindigde ik met het beeld van het leven als een stroom: Aan de oppervlakte kan het water woelig zijn. Maar diep is er een gestage onderstroom die onverstoorbaar zijn weg voortzet. In de diepte ligt het geluk.
Dat is de opdracht: ook in tijd van oorlog, contact houden met die onderstroom.
Pleit ik nu voor fatalisme ? Moeten we dan niet proberen om lijden zoveel mogelijk te vermijden ?
In ieder geval: als we de liefde wat meer zouden beleven, zou al heel wat lijden vermeden zijn. Als je het lijden dat je veroorzaakt door gebrek aan liefde niet kunt/wilt vermijden, waar haal je dan de pretentie om te denken dat je het lijden van de oorlog kunt afwenden ?
Moeten we dan zo maar die oorlog over ons laten komen ?
Natuurlijk niet.
Ik roep de belgische bisschoppen op om hun gelovigen massaal de straat op te jagen om te eisen dat Europa onderhandelingen met Poetin begint om te komen tot een duurzame vrede op het Europese continent. Ik weet niet of die onderhandelingen tot vrede kunnen leiden. Maar de leiders die die poging niet wagen, hebben geen recht van spreken als het over vrede gaat. Ze zullen schuldig zijn aan de vreselijke miserie van de oorlog.
De belgische bisschoppen moeten Pax Christi, en langs die weg de ganse Vredesbeweging, nieuw leven inblazen zoals Jahweh de mens leven inblies.
Want ook ijveren voor vrede is een daad van liefde.
Dit is de leuze van de christen: enthousiast werken aan hopeloze zaken.