Op 4 maart, enkele dagen na het begin van de oorlog, publiceerde ik een blog met de titel: Iran, een déjà vu ? Toen nog met een vraagteken.
Meer en meer wordt duidelijk hoezeer de situaties van Oekraïne en Iran op mekaar lijken.
Zowel Trump als Poetin beslissen om een land aan te vallen. Ze gaan er daarbij van uit dat een beduidend gedeelte van de bevolking aan hun kant zal gaan staan. Zij geloven dat hun militaire macht zo overweldigend is dat de klus op heel korte termijn kan geklaard worden.
Allebei vergissen ze zich en raken verzeild in een oorlog die anders verloopt dan verwacht en veel meer inzet van middelen vraagt dan vooraf berekend.
Poetin is in de val getrapt die Biden voor hem in Oekraïne gespannen had. Trump is in de val getrapt die Poetin in Iran op scherp heeft gezet. Poets wederom poets.
Iedereen vraagt zich af wat Trump bezielde toen hij Iran aanviel. Dan worden natuurlijk de hoogopgeleide experten opgevoerd. Ik ben er van overtuigd dat die wéten wat er aan de hand is. Maar ze mogen het ons niet vertellen, want anders zouden wij wel eens kunnen weigeren om mee te stappen in de mars naar de derde wereldoorlog.
En dus leuteren ze wat over de grootheidswaanzin van Poetin die streeft naar het herstel van het grote Rusland van de tsaren …
Bij Trump hebben ze het over zijn narcistisch geloof dat de VS militair zo oppermachtig zijn dat ze zich alles kunnen permitteren.
Natuurlijk wordt dan ook olie er bij gehaald. Tja, olie en bodemrijkdom (landbouw en ertsen) spelen natuurlijk altijd mee, maar hier is er meer aan de hand.
Gelukkig hebben jullie mij nog.
Het kader is de geopolitiek. Er is één element in de huidige geopolitiek dat de leuterperten (en het intellectueel onderbemande politici-volkje; op De Wever na) niet meenemen in hun beschouwingen: de derde wereldoorlog, VS-Europa tegen China-Rusland.
Als je dit niét mee in rekening brengt, blijf je onvermijdelijk zitten met essentieel onbeantwoordbare vragen.
Je kan Oekraïne zien als de eerste grote veldslag in de derde wereldoorlog. Iran is de tweede.
Poetin wéét dat de derde wereldoorlog onvermijdelijk is. De VS hebben zeker al onder Obama – waarschijnlijk zelfs nog vroeger – beslist dat ze de werelddominantie niet kunnen behouden – of terug winnen zonder de uitschakeling van China. De economische oorlog is mislukt en er is geen enkele kans om hem alsnog te winnen. Dus rest enkel de militaire oorlog.
Vanuit die overweging is het voor Poetin onaanvaardbaar dat Oekraïne een militaire basis zou worden van de Navo. Hij heeft bufferstaten nodig. Hij was de bufferstaat Oekraïne kwijt geraakt. Hij heeft niet de mogelijkheid om aan al zijn grenzen bufferstaten te hebben, maar hij is er van uitgegaan dat Oekraïne terughalen niet al te veel middelen zou kosten … Kosten – baten analyse.
Waarschijnlijk zou Poetin zijn actie in Oekraïne ook ondernomen hebben zonder de dreiging van de derde wereldoorlog, maar mét die dreiging werd ze wel echt noodzakelijk en dringend.
Ook de actie van Trump in Iran wordt verklaard door die dreiging.
Je kan het zien in de landen die hij ondertussen is gaan aanpakken: Panama, Venezuela, Cuba, Colombia (na de machtsovername door Gustavo Petro), Ijsland. Het zijn allemaal nabije landen die strategisch belangrijk zijn voor de VS. Venezuela en Cuba zijn daarbij ook nog bondgenoten van Rusland. Cuba is het best te vergelijken met Oekraïne: het is voor de VS onaanvaardbaar dat daar ook maar de kleinste Russische militaire installatie zou komen. Bij die landen gaat het om kleine veldslagen in de derde wereldoorlog.
Iran is een volgende stap: het is geen directe bedreiging voor de VS, maar het is wel een machtige bondgenoot van China-Rusland die een rol kan spelen in de veldslagen in de Indische Oceaan.
Die militaire macht moet dus uitgeschakeld worden voor de oorlog rond China kan starten.
De vraag voor Trump is nu: wanneer is Iran genoeg verzwakt om niet meer mee te tellen in de oorlog met China ?
Ondertussen heeft de militaire verzwakking van Iran toch ook veel meer opoffering van middelen gevraagd dan gepland. De vraag is dan of de wapenindustrie van de VS binnen de voor de oorlog geplande termijn de wapen voorraad kan aanvullen.
Het is cynisch maar het lijkt er op dat we moeten hopen dat de VS zoveel bommen moeten gooien op Iran dat de oorlog met China wordt uitgesteld.
Ik ga er van uit dat Trump er wel in zal slagen om Iran genoeg uit te schakelen en dat dan kan voorstellen als een overwinning. Het vrij maken van de straat van Hormuz is daarin cruciaal.
Zelfs als Trump daar in zou slagen en dan de overwinning claimt, zullen de druiven zuur zijn door het surplus aan militaire middelen die de overwinning zal gekost hebben.
De enige die hier echt als winnaar uit komt is Netanyahu.
De idioten in dit onland die er voor pleiten om militair gaan mee te spelen (voor sommigen zoals Francken lijkt het alsof ze willen deelnemen aan een spel; cowboy en indiaan of zo iets) moeten goed beseffen dat ze door bescherming van Saoedi-Arabië de facto steun geven aan Netanyahu, een racist, neonazi, pleger van genocide …