Zinzen zwanst

MO*

Walter Zinzen

Hoe minder grenzen, hoe meer vrede zou je denken

Selectieve blindheid

We hebben een pensioengerechtigde generatie die opgroeide zonder oorlog, dankzij het verdwijnen of vervagen van grenzen. Toch, schrijft MO*columnist Walter Zwanzen, is er een politieke klasse die een nieuwe toekomst binnen die grenzen wil. ‘Maar die identitaire klasse is selectief blind op vele vlakken: ze willen grenzen als forten, zijn fanatieke liefhebbers van kernenergie en zijn tegen het cordon sanitaire.

Ik had me voorgenomen om niet meer te reageren op de uitscheidingen van Walter Zwanzen. Walter is een slecht mens. Het is ook niet mogelijk om adequaat te reageren omdat hij de leugens en valse redeneringen zo hoog opstapelt dat er geen beginnen aan is.

Maar ik wil toch even iets zeggen over zijn geleuter over grenzen.

Natuurlijk kunnen grenzen nadelig zijn. Zwanzen zelf geeft een terecht voorbeeld als hij het heeft over het coronabeleid. Het is duidelijk dat bepaalde aspecten van dat beleid veel beter op Europees niveau zouden gebeuren.

Maar een wereld zonder grenzen zoals Zwanzen wil is nonsens.

Overigens is zijn stelling dat grenzen de oorzaken zijn van oorlogen gewoon belachelijk.

Weet je wie een Europa zonder grenzen wilde ? Napoleon. Precies om die grenzen af te schaffen voerde hij een verschrikkelijke oorlog. “Zinzen zwanst” verder lezen

Jacques Brel, artiest en racist

Knack

Vlinks

Vlinks streeft naar een sociaal, rechtvaardig en inclusief Vlaanderen met maximale autonomie.

‘Jacques Brel in het onderwijs? Dat kan zowel voor Vlaamse als Waalse leerlingen een openbaring zijn’

‘Zou het niet mooi zijn als de Waalse studenten in de Nederlandse les Brels Nederlandstalige oeuvre zouden bespreken?’, vraagt Gert Verwilt van Vlinks

Geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om de artistieke waarde van Brel te ontkennen. De kritiek op zijn Frans cultuurimperialisme mag daar geen afbreuk aan doen. Maar zijn artistieke waarde mag ook niet blind maken voor zijn dédain voor “het Vlaams”, en voor de Vlamingen. Dat het niet enkel over de taal ging, blijkt uit een chanson als “Les Flamandes” en een uitspraak als: “Tussen de oorlogen zijn de Vlamingen katholiek, en tijdens de oorlog zijn ze nazistisch.”

Ondertussen kom ik nog altijd Vlamingen tegen die “Mijn vlakke land” interpreteren alsof Brel zich ook Vlaming voelde. Maar dat “mijn” betekent gewoon dat Brel dat mooie land in bezit neemt: het is van ons, Franstalige belgen !

Als het over Vlaanderen ging was Brel gewoon een degoutante figuur, ronduit racistisch. Als ik dit stel kan je dit in deze tijd afdoen als woke, maar het is wel zo. Maar nogmaals: dat mag me niet beletten om de artistieke waarde te appreciëren.

Gert Verwilt legt in dit artikel vooral de nadruk op het aspect taal. In de context van het ecolovoorstel om van Nederlands de verplichte tweede taal te maken in Franstalig belgië, kan ik dat begrijpen. Maar ik had toch graag gezien dat hij wat meer nadruk zou gelegd hebben op het sociale aspect van de Vlaamse Beweging. Nogal wat belgicisten, ook Vlaamse belgicisten, doen die Vlaamse Beweging af als een soort van taal-romantiek en dus belachelijk. Maakt het eigenlijk iets uit in welke taal ik in de wereld sta ? “Jacques Brel, artiest en racist” verder lezen

Hoe links zich belachelijk maakt door belgicisme

De Wereld Morgen

DenisBouwen

Debat over België: zwijgende meerderheid doorbreekt de stilte

België meer en meer opsplitsen en uiteindelijk opblazen is de natte droom van VB, N-VA en aanverwante geesten. Bart De Wever heeft de mond vol van zijn ‘episch project’. Maar er zijn gelukkig nog heel andere meningen en visies in het debat

Het is allemaal zo vermoeiend. Telkens opnieuw krijg je artikels voorgeschoteld die je kan samenvatten in één woord: leugenachtigheid.

Die David Pestiau is zeker een intelligente mens, en als het over sociale thema’s  gaat wil ik zeker een lange weg met hem meegaan. Maar als het over belgië gaat wordt het een leugenaar: hij verzwijgt, verbuigt en handelt vanuit een verborgen agenda.

Tot nu toe heeft  niemand van links me een waardig argument kunnen geven om de eenheid of het voortbestaan van belgië te bepleiten.

Het enige wat er uit komt is: solidariteit.

Pestiau stelt dat je als linkse politicus “niet kan meegaan in scenario’s die de concurrentie onder werknemers in België versterken”. Natuurlijk wil ook ik niet de concurrentie onder werknemers versterken. Maar waarom staat daar “in belgië” bij ? Pestiau wil geen grens tussen Vlamingen en Walen ? Als hij consequent is, voert hij dan ook actie om de grens tussen belgen en Nederlanders af te schaffen. Pestiau ontpopt zich hier tot een bekrompen belgische nationalist, net zo erg als een bekrompen Vlaamse nationalist. Wie daarbij opmerkt dat belgië dan toch groter is dan Vlaanderen, maakt zich belachelijk.

Ja, zeker ik ben voorstander van solidariteit en als ik dat ernstig neem, ben ik voor solidariteit die de landsgrenzen overstijgt. Alle landsgrenzen, of toch zoveel mogelijk.

Ik snap totaal niet waarom er geen Europese vakbonden zijn die stakingen organiseren over gans Europa.  “Hoe links zich belachelijk maakt door belgicisme” verder lezen

Kunnen we echt niet beter ? Ja, maar…

Oikos

Jan Mertens

We kunnen echt niet beter… Seriously?

Het wordt stilaan een mantra van de Vlaamse regering, telkens wanneer zij op haar verantwoordelijkheid wordt gewezen in de klimaattransitie. “We zouden wel willen, maar we kunnen echt niet beter.” Iets in die aard. Meer ingrijpende maatregelen nemen zou ‘te moeilijk’ zijn, zou te veel kosten, en zou bijgevolg dus niet ‘haalbaar’ zijn. Het klinkt misschien voor sommigen vrij redelijk. Ethisch gezien echter, in de context van de internationale klimaatcrisis, is die houding in de feiten vooral cynisch.

Oikos is voor mij een waardevolle bron van informatie en inzicht, ook al ben ik het niet altijd eens. 

Hier valt het me tegen. Ja, ook dit artikel geeft interessante bedenkingen en inzichten. Maar het kadert de zaak in een aanval op de Vlaamse regering.

Nu ben ik zelf op heel veel vlakken ontgoocheld over deze Vlaamse regering. Daar gaat het dus niet over. Ook ik denk dat Vlaanderen op gebied van klimaat meer en beter zou kunnen en moeten doen.

Maar wie een beetje het gehele landschap overschouwt ziet dat ook deze aanval ingepast zit in een strategie van de belgicistische verdediging van het voortbestaan van het onland belgië. Voor dit onland is een Vlaamse regering, gedomineerd door de N-VA, een bedreiging en dus wordt de hele mediameute ingeschakeld in een doorlopende actie van aanvallen op die N-VA en Vlaamse regering. Sommige van die aanvallen zijn terecht. Andere niet. Op zich zou ik geen probleem hebben met terechte aanvallen, maar als ze de verborgen agenda van de belgicisten dienen, steiger ik.

Ook Oikos doet nu hier aan mee. Eigenlijk is dat nergens voor nodig: Glasgow is niet mislukt door het gebrek aan ambitie van Vlaanderen. Er is genoeg stof tot nadenken en actie op gebied van klimaat zonder die focus op Vlaanderen. Of nog: de waardevolle inzichten van dit artikel zou Jan Mertens even goed kunnen aanbrengen zonder het thema Vlaanderen. “Kunnen we echt niet beter ? Ja, maar…” verder lezen

De schande met de naam belgië

Doorbraak

David Geens

Bauwens en Maddens: ‘Coronamaatregelen zijn een coup van de federale regering’

De rimpeling in de coronacurve trekt alle media-aandacht opnieuw naar zich toe. Dit komt de federale regering goed uit, aangezien dit de aandacht van hun slecht beleid afleidt.

Je rekent op iemand om correcte informatie te krijgen zodat je een gefundeerde eigen mening kan vormen. Dan betrap je hem er op dat hij je voortdurend beliegt en probeert om jou zijn mening op te dringen, zelfs zonder dat je dat beseft. Hoe noem je zo iemand ?

Ik noem het krapuul. 

Dat krapuul heeft een naam: Karel Verhoeven, Bart Brinckman (De Standaard), Bart Eeckhout (De Morgen), Timmie van Diepen (Belang van Limburg), Bert Bultinck (Knack) Peter Mijlemans (Nieuwsblad)…

Je hebt veel respect voor iemand omdat je gelooft dat hij oprecht socialist is. Maar gaandeweg ontdek je dat het een platte opportunist is. Geboren in Wallonië heeft hij (terecht) geconcludeerd dat de macht daar bij de socialisten ligt en dus is hij socialist geworden en heeft zich doorheen de structuren van de Parti Socialiste opgewerkt tot voorzitter van de partij, voorzitter van de Waalse regering, kortom een echte machthebber. Ik noem hem niet links, maar slinks. Hij heet Elio Di Rupo.  “De schande met de naam belgië” verder lezen

De werkzaamheidsgraad naar 80% ? Volksbedrog !

Doorbraak

Mathieu Cockhuyt

Buiklanding voor de Vivaldiregering

Paars-groene begrotingsopmaak is een sof

‘We gaan héél veel hervormen’, dixit vicepremier Van Quickenborne (Open Vld). ‘Zoveel dat Waalse werklozen in Vlaanderen zullen komen werken’, parbleu. Pro memorie: West-Vlaanderen, de provincie met de hoogste vacaturegraad, grenst aan Henegouwen, de provincie met de hoogste werkloosheidsgraad

Normaal zou ik geen aandacht besteden aan een belgische begroting. Gezien de toestand van het onland, gaat ze per definitie over niets.

Ik heb eerder al gesteld dat de klassieke partijen eenheidsworst geworden zijn. Ze zitten allemaal in het midden en in feite zijn de verschillen tussen socialisten en liberalen maar cosmetisch: het kapitaal dienen doen ze allebei.

Of is het niet tekenend dat een ziektebriefje al dan niet voor één dag als een belangrijk item wordt voorgesteld ?

Het probleem van de te lage werkzaamheidsgraad is gekend. Iedereen is het er over eens dat we naar 80% moeten. Laat ons nu maar eens aannemen dat dat ook echt zo is.

Vivaldi heeft een plan. In dat plan lees ik niets over het verschil in werkzaamheidsgraad tussen Vlaanderen en Wallonië. In Vlaanderen is de werkzaamheidsgraad 70%. In Wallonië 60%. Wallonië heeft de ambitie om te stijgen met 5%. Hoeveel moet Vlaanderen dan halen om aan die belgische 80% te geraken ? Maken ze ons blaasjes wijs met die 80% ? Zeker als je weet dat tot nu toe nog geen enkel groot plan in Wallonië er in geslaagd is om zijn doelstellingen te bereiken ? Moet je dan in ieder geval niet gaan nadenken over een verschil in aanpak ? 

Maar laat nu net de federale overheid op zich een rem zijn op de groei van die werkzaamheidsgraad. “De werkzaamheidsgraad naar 80% ? Volksbedrog !” verder lezen

belgië, een verhaal voor Agatha Christie

Doorbraak

Boudewijn Bouckaert

Het geval Bouchez

‘Welkom in Antwerpen, de economische hoofdstad van Vlaanderen’, zo verwelkom ik Georges-Louis Bouchez op het A-diner van Libera!. ‘Mais non, c’est la capitale économique de la Belgique’ flapt hij er meteen uit. De toon is gezet

Bouckaert brengt hier een interessante analyse van de belgische toestanden.

Maar zoals altijd opnieuw wordt hier het allerbelangrijkste verzwegen.

Liberalen zijn voor de individuele vrijheid, tegen de belastingen, voor vrij ondernemen, voor ongehinderde vrije markt, zo weinig mogelijk overheid met zo weinig mogelijk overheidsingrepen in het economisch gebeuren… 

Het is allemaal waar en het is allemaal belangrijk, maar daaronder zit de vraag: en welke banden heeft de belgische liberale politicus met het belgische grootkapitaal ? Die vraag komt in de belgische reguliere media nooit aan bod. Het thema is taboe. Als iets taboe is, word ik er van overtuigd dat het gaat om iets wat er echt toe doet.

We kennen het antwoord: de hele top van de belgische liberalen, zowel Vlaamse als Franstalige, is verbonden met het belgische grootkapitaal en bedrijft de politiek in dienst van dat grootkapitaal.

De olifant in de kamer ? Ja natuurlijk: dat is het belgicisme. Maar Bouckaert denkt er niet aan om de vraag te stellen: waarom eigenlijk zijn de liberalen radicaal belgicistisch ? “belgië, een verhaal voor Agatha Christie” verder lezen

De schande van Paribas Fortis

Uitpers

Ludo De Brabander

Europees en Belgisch kapitaal in illegale Israëlische nederzettingen

Uit onderzoek van een internationale coalitie van 25 Palestijnse en Europese organisaties blijkt dat tussen 2018 en mei 2021, 672 Europese financiële instellingen – waaronder banken, vermogensbeheerders, verzekeringsmaatschappijen en pensioenfondsen – financiële relaties onderhouden met 50 bedrijven die betrokken zijn bij de Israëlische nederzettingenindustrie

Eerst en vooral: schrijf maar op dat dit één geval is van een oneindige reeks van talloze. Oneindig omdat een eventueel einde van een schandaal, samenvalt met het begin van een nieuw.

Hier gaat het dan nog specifiek over misdrijven die strafrechterlijk vervolgd kunnen worden. Maar als je zou kijken naar zaken die weliswaar niet juridisch, maar wel ethisch misdadig zijn, wordt het lijstje nog veel langer, als dat al zou kunnen bij een al oneindige lijst.

Nu moet het natuurlijk niet verwonderen. Nog altijd zijn er economische scholen die er van uitgaan dat ethiek geen rol mag spelen in de economie. Ze zien twee aparte werelden die met mekaar niets te maken hebben. In de economische wereld telt winst en efficiëntie. Daarbij zijn gevoelens en opvattingen over goed en kwaad ballast. “De schande van Paribas Fortis” verder lezen

De gognitieve dissonantie van belgisch links

De Wereld Morgen

Robrecht Vanderbeeken

We Are One: samen nee zeggen tegen de afbraakpolitiek

Het boek We Are One gaat niet over voetbal, maar waarschuwt ons voor de coup die Vlaams-nationalisten willen plegen: de splitsing van onze sociale zekerheid en het uitkleden van onze sociale rechten. En daar worden de Vlamingen het grootste slachtoffer van, want ze zitten nadien ook nog eens opgezadeld met een rechts ‘zelfbestuur’. Hoog tijd dat de vakbonden hun leden wakker schudden!

Het zal velen misschien verwonderen, maar er is nogal wat in dit artikel waar ik het mee eens ben. Met waar het de auteur écht om gaat, ben ik het niet eens.

Ja natuurlijk: de N-VA is een liberale partij in dienst van het Vlaamse kapitaal.

Ik kan moeilijk in mijn blog telkens opnieuw herhalen dat de politiek in dienst staat van het kapitaal, en dan doen alsof dit niet zo zou zijn voor de Vlaamse politiek.

Maar hier stoten we al dadelijk op een eerste grote lacune in het verhaal van Vanderbeeken, wat hem tot een leugenaar maakt, want hij wéét het: hoe kan hij het hebben over VOKA en geen woord zeggen over het VBO ? Of is dat er niet ?

Dat verandert natuurlijk niets aan mijn fundamentele kritiek op de N-VA en haar (a)sociale politiek die ik niet deel. Maar het is wel een gebrek aan intellectuele eerlijkheid.

Laat me daar maar al dadelijk op doorgaan. “De gognitieve dissonantie van belgisch links” verder lezen

Wilmès spreekt, maar zegt niet wat moet gezegd worden.

De Zondag

Paul Cobbaert

Vicepremier en minister van Buitenlandse Zaken Sophie Wilmès (MR) over de aankomende hete herfst in de Belgische politiek: “We moeten allemaal koelbloedig blijven”

Haar zus was in New York, toen de Twin Towers doorboord werden. Vandaag is Sophie Wilmès minister van Buitenlandse Zaken. Wij blikken terug op deze traumatiserende dag van twintig jaar geleden. We kijken ook vooruit naar een hete herfst voor de Belgische politiek. “Debat is noodzakelijk in een democratie, maar we moeten allemaal koelbloedig blijven”, zegt Wilmès, die ook vicepremier is, in dit zeldzame interview

Telkens opnieuw sta ik vol bewondering te kijken. Is het niet fantastisch hoe al die top-politiekers er in slagen in dit soort interviews als buitengewoon intelligent en integer over te komen. Uiteraard met de hulp van de journalisten die zich tot dit soort hoveningenarij lenen.

Schrijf het maar op: als ooit een steentje over Wilmès naar boven zou komen, zal blijken dat ze de zoveelste bedriegster van de bevolking is.

Kijk eens naar de carrière van Wilmès, met de belangrijke posten zoals zijzelf die ziet.

Ze is altijd al Minister van Buitenlandse zaken willen worden. Ah ja, want ze heeft nog op de dienst voor ontwikkelingssamenwerking van de Europese Commissie gewerkt.

Let op de parallel met De Croo die in de vorige regering ook nog minister van Ontwikkelingssamenwerking is geweest.

De eerste minister van ontwikkelingssamenwerking is er in belgië gekomen in 1960. Meryame Kitir is vandaag de 29ste minister (of staatssecretaris) van ontwikkelingssamenwerking.

In de eerste jaren ging die post voornamelijk naar christen-democraten.

Maar sinds 1977 hebben we 20 ministers (of staatssecretarissen) gehad van ontwikkelingssamenwerking. Daarvan waren er tien liberalen, een partij die bij verkiezingen nooit iets betekent !!! “Wilmès spreekt, maar zegt niet wat moet gezegd worden.” verder lezen