Weg van het fascisme ?

Knack

Vincent Scheltiens

‘Hoe het Europese continent de vierde extreemrechtse golf zal aanpakken blijft onduidelijk’

‘Niet dat de geschiedenis zich herhaalt, en al zeker niet op dezelfde manier, maar historisch werken is comparatief werken, is kijken naar verschillen, breuken en (gedeeltelijke) gelijkenissen’, schrijft historicus Vincent Scheltiens de kijkt naar de verkiezingen in Zweden en Italië en de ‘mainstreaming van extreemrechts’

Ik ben er van overtuigd dat Vincent Scheltiens een brave mens is die het goed bedoelt. En fundamenteel sta ik natuurlijk ook aan zijn kant en deel ik zijn afkeer van fascisme en nazisme.

Misschien moet ik hem zelfs bewonderen want in deze tijden begint het stilaan moed te vragen om uit te komen voor een afkeer van het fascisme. Hij heeft gelijk als hij stelt dat het fascisme in Europa aan een opmars bezig is. Maar als de fascisten echt aan de macht komen, kan je als linkse mens maar beter aan emigratie gaan denken, want fascisten staan er niet om bekend dat ze de mening van tegenstanders vrij laten uiten. “Weg van het fascisme ?” verder lezen

Europa als grote kans

Uitpers

Francine Mestrum

Het Europa van verkeken kansen Grosso modo mag je rustig stellen dat radikaal links slechts af en toe, in periodes van directe verandering, geïnteresseerd is in Europese politiek. Dat was zo rond ‘Maastricht’, 1992, het eindpunt van een proces dat jaren eerder was gestart, en dat was zo met de ‘Grondwet’, 2005, het resultaat van een democratische oefening waar radikaal links de neus voor ophaalde

Francine slaat de nagel op de kop als ze het heeft over het falen van radikaal links bij de geopolitieke analyses. 

Neen, ik heb het nu niet over de PVDA. De analyse over Oekraïne van deze partij  is verfrissend, vergeleken bij het ziekelijk gedaas van de anderen. Maar wat de Trotskisten er van gebakken hebben is bedroevend: ze zijn blijven steken in een ideologisch dwergwereldje van marxisme. “Europa als grote kans” verder lezen

De vakbond verraadt zijn mensen

De Wereld Morgen

Jeroen Permentier

Ann Vermorgen (ACV): “Je moet luisteren naar de mensen en hun ongenoegen”

Het Vlaams ACV hield vorige week de plenaire zittingen van haar congres onder de titel ‘Ruimte maken voor elkaar’. Hoe leven we in 2030, dat was de centrale vraag. De vakbond keek veel verder dan enkel de arbeidsmarkt, en dacht behalve over werken en leren ook na over wonen, mobiliteit, samenleven, zorgen. Wij overliepen de resultaten met nationaal secretaris Ann Vermorgen

Jullie weten dat mijn verhouding met de vakbond dubbel is.

Vakbonden hebben een basisoptie: ze aanvaarden het kapitalisme en proberen dan door de organisatie van samenhorigheid onder arbeiders een tegenmacht te vormen tegen de kapitalisten, tegen het kapitaal; niet tegen het kapitalisme. 

Met die tegenmacht slagen ze er in om de scherpe kantjes van het kapitalisme wat af te ronden, maar fundamenteel veranderen ze niets. En als het kapitalisme, zoals nu, in crisis is, staan de vakbonden machteloos. “De vakbond verraadt zijn mensen” verder lezen

Over woke wetenschap, vrije meningsuiting, socialistische Volkshuizen en WEF

Doorbraak

Sven Lievens

Woke vakblad Nature: wanneer wetenschap niet weten wil…

Het bijzonder gereputeerde wetenschappelijk vakblad Nature Human Behaviour zal voortaan geen wetenschappelijke artikels meer publiceren die maatschappelijk gevoelig zijn. Dat leidt tot terechte kritiek bij heel wat wetenschappers. Een doorgedreven voorzichtigheid om ieders gevoelens te beschermen remt immers wetenschappelijke vooruitgang

Toen de eerste atoomwetenschappers begonnen te beseffen dat hun kennis kon leiden tot de ontwikkeling van een verschrikkelijk vernietigingswapen, ontstond er onder hen een discussie of het wel verantwoord was om hun onderzoek verder te zetten.

Sommigen hanteerden het juiste principe dat elke wetenschappelijke uitvinding in zich neutraal is. Het gaat om wat de mens er mee doet.

Maakt hij er een bom mee, of een leverancier van nuttige energie ? “Over woke wetenschap, vrije meningsuiting, socialistische Volkshuizen en WEF” verder lezen

Misschien was de Sovjet-Unie wel de grootste vergissing ooit in de geschiedenis van de mensheid

Uitpers

Freddy De Pauw

Michail Gorbatsjov, de bijziende

Michail Gorbatsjov, de hoofdrolspeler in een cruciale periode vorige eeuw als secretaris-generaal van de ooit oppermachtige Communistische Partij van de Sovjet-Unie en staatshoofd van de wereldmacht Unie van Socialistische Sovjetrepublieken – USSR. Voor velen, vooral in het Westen, de wegbereider van een nieuwe wereldorde, voor vele anderen de doodgraver van zowel Sovjetsysteem als Sovjet-Unie. Jarenlang bewonderd in het Westen, diep gewantrouwd in eigen land. Een leider met veel blinde vlekken

Iedereen heeft het nu over Gorbatsjov. Hij zou de geschiedenis veranderd hebben. Sommigen verheerlijken hem, anderen verguizen.

Ik heb veel respect voor Freddy De Pauw. En wat hij hier schrijft is helemaal juist. Maar het gaat niet diep genoeg.

Met een andere leider in Rusland zou hetzelfde gebeurd zijn; met wat varianten, maar fundamenteel hetzelfde. “Misschien was de Sovjet-Unie wel de grootste vergissing ooit in de geschiedenis van de mensheid” verder lezen

Onze democratie kàn geen oplossing brengen voor de alomvattende crisis

Oikos

Dirk Holemans

Wat als een gezin een bank was?

Het zijn urgente tijden. De meervoudige crisis waarin het ­land zich bevindt overstijgt de gewone bandbreedte aan politieke ideeën en beleids­maatregelen, schrijft Dirk Holemans

Dirk Holemans heeft natuurlijk gelijk.

De klimaatproblematiek wordt een regelrechte ramp als je de sociale dimensie in rekening brengt.

De kloof tussen “rijk” en arm” was al groeiende. Door de gevolgen van klimaat (en de oorlog) is deze groei explosief geworden: de kloof groeit in een als maar sneller tempo en de diepte wordt hallucinant.

Het klinkt cynisch – maar is er nog wel plaats voor iets anders dan cynisme ? – maar misschien moeten we gaan hopen dat de explosiviteit van de groei ook explosiviteit van bewustzijn bij de bevolking wordt en tot sociale ontploffing leidt. “Onze democratie kàn geen oplossing brengen voor de alomvattende crisis” verder lezen

Chicago aan de Schelde

De Wereld Morgen

Lieven De Cauter

Chicago aan de Schelde

Filosoof, dichter en activist Lieven De Cauter fileert het discours van de burgemeester van Antwerpen over het drugsprobleem in zijn stad en herleidt het tot zijn ware dimensie. “Het is altijd iemand anders zijn schuld. Hijzelf blijft volharden in de boosheid.

Het is spijtig dat Lieven De Cauter zich leent tot een persoonlijke aanval op De Wever met zijn verwijzing naar het beeld dat nuanceloze anti-NV-Aers ophangen van de Wever als iemand die altijd anderen de schuld geeft.

Of De Wever altijd anderen de schuld geeft is in dit thema niet terzake.

Het gaat om de vraag welke houding we als samenleving moeten/kunnen/mogen aannemen tegen genotsmiddelen en meer speciaal tegenover bepaalde verslavende genotsmiddelen.

De Wever kiest er voor om sommige genotsmiddelen maatschappelijk te aanvaarden (alcohol) en andere niet (cocaïne, hasj). Zijn tweede keuze volgt uit de eerste: de war on drugs. “Chicago aan de Schelde” verder lezen

Het opkomend nazisme: een reëel probleem

MO*

Tine Danckaers

Christophe Busch: ‘Vaak hebben we een heel vereenvoudigde voorstelling van extremisme’

Extreemrechts in Vlaanderen: ‘We moeten beseffen dat er hier en nu een serieus probleem is’

Er is wel degelijk een probleem met extreemrechts in Vlaanderen, zegt Christophe Busch. Helaas blijven we de neiging hebben om rechts extremisme te minimaliseren. Het is tijd om de complexiteit ervan te leren kennen, aldus de directeur van het Hannah Arendt Insitituut. ‘De extremisten zitten al jaren op de IJzerwake.

Het begrip extreem-rechts is niet eenduidig. Er zijn nogal wat verschillende bepalingen. Het is hier niet de plaats om daar een uitputtende analyse van te maken en ik hou het dus simpel: mensen kunnen extreem-rechts zijn zonder nazi’s te zijn. Ik ken wel wat mensen die voor het vlaams blok stemmen, maar die geen vlieg kwaad zouden doen en integendeel altijd als eersten klaar staan om anderen te helpen. Voor mij zijn dat geen nazi’s; zelfs niets als ze soms racistische praat verkopen. “Het opkomend nazisme: een reëel probleem” verder lezen

Migratie en gemeenschap

Sampol

Hanane Llouh

Marokko: zonder toeristische bril

Vroeger kon ik moeiteloos acht weken doorbrengen in Marokko. Vandaag zijn twee weken het maximum dat ik aankan en verlang ik terug naar België

Een interessant verhaal dat ons met de neus op de feiten duwt: er zijn streken in de wereld waar mensen het gevoelen hebben dat het hopeloos is, en dus willen ze er weg.

Neen, ik heb het nu niet over asielzoekers. Asiel (de conferentie van Genève) gaat oorspronkelijk om mensen die vluchten voor oorlogsgeweld. Later is dat ook uitgebreid tot mensen die gediscrimineerd worden op basis van politieke overtuiging, ras, of behoren tot een bepaalde sociale groep (LGTBQ – geloof…)

Het gaat hier over zogenaamde “gelukzoekers”. Het gaat over mensen die géén recht hebben op verblijf.

Zich links wanenden ijveren er voor dat ook deze mensen “recht” zouden krijgen om zich hier te vestigen.

De discussie hierover wil ik nu even niet aangaan. “Migratie en gemeenschap” verder lezen

Opvolger gevraagd van de vredesmars van 1983 tegen de raketten

Business AM

Bart Van Craeynest

Sombere economische vooruitzichten

Met het Europese consumentenvertrouwen op het laagste niveau ooit, de Duitse industrie die hard onderuit gaat en spectaculair stijgende gasprijzen zijn de economische vooruitzichten voor de komende maanden opmerkelijk somber. En ook op politiek vlak wordt het moeilijk

Bart Van Craeynest is hoofdeconoom bij Voka. Dat roept op tot wantrouwen. In het tweede deel van zijn betoog komt de aap uit zijn mouw: hij wapent Voka al voor de strijd tegen de vakbonden die deze herfst geprogrammeerd staat. Dat doet hij door de toestand van de economie zo zwart mogelijk af te schilderen zodat de vakbonden geen poot hebben om op te staan.

Dat belet niet dat de toestand van de economie ook écht dramatisch is.

Het grappige van het verhaal is dat de economen van de vakbonden dat even goed weten als Van Craeynest en even goed weten als hij dat de concurrentiepositie van Vlaanderen moeilijker wordt en straffe vakbondseisen dus zinloos. Of liever: de eisen zijn niet zinloos, want ze horen bij de show die de vakbonden en Voka gaan opvoeren.  “Opvolger gevraagd van de vredesmars van 1983 tegen de raketten” verder lezen